Perapion curtirostre

Perapion curtirostre
(Germar, 1817)
Ilustracja
Systematyka
Domena

eukarionty

Królestwo

zwierzęta

Typ

stawonogi

Gromada

owady

Rząd

chrząszcze

Podrząd

chrząszcze wielożerne

Nadrodzina

ryjkowce

Rodzina

pędrusiowate

Podrodzina

Apioninae

Nadplemię

Apionitae

Plemię

Aplemonini

Rodzaj

Perapion

Podrodzaj

Perapion (Perapion)

Gatunek

Perapion (Perapion) curtirostre

Synonimy
  • Apion curtirostre Germar, 1817
  • Apion (Perapion) curtirostre Germar, 1817
  • Apion aquilinum Boheman, 1839
  • Apion humile Germar, 1817
  • Apion medianum Thomson, 1865
  • Apion tenellum Sahlberg, 1834
Multimedia w Wikimedia Commons

Perapion curtirostre – gatunek chrząszcza z rodziny pędrusiowatych i plemienia Aplemonini. Występuje w palearktycznej Eurazji, a jako zawleczony także w Ameryce Północnej. Żeruje na szczawiach, sporadycznie na rdestach.

Taksonomia

Gatunek ten opisany został po raz pierwszy w 1817 roku przez Ernsta Friedricha Germara pod nazwą Apion curtirostre[1][2]. W 1907 roku sklasyfikowany został przez Hansa Wagnera do nowego podrodzaju Apion (Perapion)[3]. W 1931 roku Alphonse Hustache wyznaczył go gatunkiem typowym tegoż podrodzaju[4]. Do rangi osobnego rodzaju wyniósł ów podrodzaj David G. Kissinger w 1968 roku, tworząc obecną kombinację[5].

Morfologia

Widok z boku

Chrząszcz o ciele długości od 1,5 do 2,6 mm[6]. Ubarwienie ma czarne, zwykle z wyraźnym połyskiem stalowym na pokrywach[7]. Oskórek porastają delikatne, szare włoski[7][1], słabiej widoczne niż u P. lemoroi, ale wciąż wyraźniejsze niż u P. connexum, na pokrywach równomiernie rozmieszczone. Owłosienie i mikrorzeźba oskórka sprawiają, że owad robi wrażenie szarawego[6].

Głowa ma wierzch i nasadową połowę ryjka punktowane wyraźnie i gęsto. Punkty lub rowki na czole są dość drobne. Punkty na ciemieniu są tak duże jak na dysku przedplecza[6]. Stosunkowo grube i krótkie czułki[7] wieńczą podługowato-owalne buławki[1]. Ryjek jest nieznacznie tylko zakrzywiony[7], tak samo na całej długości wysoki, grubszy od przedniego uda[6], na szczycie lśniący[7]. Samiec ma ryjek trochę krótszy niż przedplecze[7], o długości dwuipółkrotnie większej niż jego szerokość w miejscu osadzenia czułków[6]. U samicy jest on zaś tak długi jak przedplecze[7], trzykrotnie dłuższy niż szerszy. W przeciwieństwie do P. oblongum najwęższe miejsce przedczułkowej części ryjka jest wyraźnie szersze niż najwęższe miejsce jego wierzchołkowej połowy[6].

Przedplecze jest z wierzchu bardzo nieznacznie wysklepione, po bokach co najwyżej nieznacznie zaokrąglone[6], na powierzchni głęboko[1] i gęsto punktowane, niekiedy z przerzedzeniem pośrodku[7]. Dołek przedtarczkowy jest krótki[1]. Na dłuższej niż szerszej tarczce występuje bruzda[6]. Pokrywy w przedniej części rozszerzają się z prostymi brzegami bocznymi, największą szerokość osiągają za połową, a dalej są wspólnie szeroko zaokrąglone z nieznacznie i tępo wysuniętym wierzchołkiem szwu[7]. Na każdej pokrywie obecna jest tylko jedna szczecinka wyspecjalizowana, umieszczona na dziewiątym międzyrzędzie[1]. U samca na spodzie wierzchołkowej części pierwszego członu stopy tylnego odnóża wyrasta niewielki kolec[6].

Odwłok ma pierwszy z widocznych sternitów 1,8 raza dłuższy od następnego; oba są lekko wypukłe, a szew między nimi wgłębiony i prosty. Pygidium samca jest szersze niż dłuższe. Genitalia samca mają tegmen o płatach parameroidalnych rozdzielonych u szczytu głębokim wcięciem. Płat środkowy edeagusa (prącie) jest spłaszczony, endofallus ma natomiast szczytową grupę gęsto upakowanych ząbków lub kolców, poprzeczne zmarszczki pośrodku, a u nasady środkową grupkę drobnych kolców lub ząbków i dwie grupy zaokrąglonych ząbków po jej bokach[1].

Biologia i ekologia

Owad rozmieszczony od nizin po piętro regla górnego w górach, spotykany na stanowiskach od suchych po silnie wilgotne[8]. Zasiedla m.in. łąki, pobrzeża wód i stanowiska ruderalne[9]

Zarówno larwy, jak i postacie dorosłe są fitofagami żerującymi na szczawiach, w tym górskim, kędzierzawym, polnym, tępolistnym, zwyczajnym, żółtym i Rumex thyrsoides[10][8]. Sporadycznie obserwowano ich żerowanie na rdeście wężowniku[6]. Larwy są endofagiczne i żerując, drążą chodniki wewnątrz łodyg, nie powodując przy tym formowania się wyrośli[10][8]. Przy bardzo liczebnym żerowaniu powodują rozwijanie się krótszych pędów, ale nie wpływają na produkcję nasion. Przepoczwarczają się również wewnątrz łodyg[10]. Osobniki dorosłe opuszczają poczwarki w sierpniu lub wrześniu i stanowią stadium zimujące[8].

Rozprzestrzenienie

Gatunek pierwotnie palearktyczny. W Europie znany jest z Wielkiej Brytanii, Francji, Belgii, Luksemburga, Holandii, Niemiec, Szwajcarii, Austrii, Włoch, Danii, Szwecji, Norwegii, Finlandii, Estonii, Łotwy, Litwy, Polski, Czech, Słowacji, Węgier, Ukrainy, Rumunii, Chorwacji, Serbii oraz europejskiej części Rosji. W Azji podawany jest z syberyjskiej części Rosji, Gruzji, Armenii, Azerbejdżanu i Japonii[2].

Poza tym zawleczony został do nearktycznej Ameryki Północnej[2]. W Stanach Zjednoczonych odnaleziony został po raz pierwszy w 1968 roku w stanach Maine i Nowy Jork[11][12]. W Kanadzie notowany jest od pierwszej dekady XXI wieku. Podawany jest tam z Nowej Szkocji, Nowego Brunszwiku i Wyspy Księcia Edwarda[12].

Przypisy

  1. ↑ a b c d e f g Miguel Ángel Alonso-Zarazaga. Revision of the supraspecific taxa in the Palaearctic Apionidae Schoenherr, 1823 (Coleoptera, Curculionoidea). 2. Subfamily Apioninae Schoenherr, 1823: introduction, keys and descriptions. „Graellsia”. 46, s. 19–156, 1990. 
  2. ↑ a b c Ivan Löbl, Aleš Smetana (red.), Catalogue of Palaearctic Coleoptera. Volume 7. Curculionoidea I, Stenstrup, Denmark: Apollo Books, 2011, s. 150–152, ISBN 978-87-88757-93-4.
  3. ↑ Hans Wagner. Beitrag zur Kenntnis der südafrikanischen Apioniden. „Mitteilungen der Schweizerischen Entomologischen Gesellschaft”. 11, s. 259–265, 1907. 
  4. ↑ Alphonse Hustache: Tableaux analytiques des Coléoptéres de la Faune Franco-Rhénane (France, Hollande, Belgique, Région rhénane, Valais). Famille LXXXIX. Curculionidae. Tribu: Apioninae. Toulouse: Publications des Miscellanea Entomologica, 1931, s. 19.
  5. ↑ David G. Kissinger: Curculionidae subfamily Apioninae of North and Central America with reviews of the World Genera of Apioninae and World subgenera of Apion Herbst (Coleoptera. South Lancaster, Massachusetts: Taxonomic Publication, 1968, s. 20.
  6. ↑ a b c d e f g h i j Marek Wanat, Attila Podlussány, Karel Schön. Perapion connexum (Schilsky, 1902) (Coleoptera, Apionidae) in Central Europe, a case of plant expansion chase. „ZooKeys”. 174, s. 49–61, 2012. DOI: 10.3897/zookeys.174.2526. 
  7. ↑ a b c d e f g h i Stanisław Smreczyński: Klucze do oznaczania owadów Polski Część XIX Chrząszcze – Coleoptera z. 98a Ryjkowce – Curculionidae. Wstęp i podrodzina Apioninae. Warszawa: Polskie Towarzystwo Entomologiczne, PWN, 1965.
  8. ↑ a b c d B. Burakowski, M. Mroczkowski, J. Stefańska. Chrząszcze – Coleoptera. Ryjkowcowate prócz ryjkowców – Curculionioidea prócz Curculionidae. „Katalog Fauny Polski”. 23 (18), 1992. 
  9. ↑ Perapion curtirostre. [w:] Insektarium.net [on-line]. [dostęp 2026-06-02].
  10. ↑ a b c W.N. Ellis: Perapion curtirostre (Germar, 1817). [w:] Plant Parasites of Europe [on-line]. [dostęp 2026-06-02].
  11. ↑ Donald R. Whitehead. The Weevil Apion (Perapion) curtirostre Germar in Norh America, and Systematic Position of Perapion Wagner with a Review of North American Species (Coleoptera: Curculionoidea: Apionidae). „The Coleopterists Bulletin”. 34 (4), s. 397–400, 1980. The Coleopterists Society. 
  12. ↑ a b Christopher George Majka, Robert Anderson, Eric Georgeson. Introduced Apionidae and Brentidae (Coleoptera: Curculionoidea) in the Maritime Provinces of Canada. „Proceedings of the Entomological Society of Washington”. 109 (1), s. 66–74, 2007. 

Content Disclaimer

Informasi ini disarikan dari Wikipedia dan disajikan kembali untuk tujuan edukasi. Konten tersedia di bawah lisensi CC BY-SA 3.0. Kami tidak bertanggung jawab atas ketidakakuratan data yang bersumber dari kontribusi publik tersebut.

  1. The information displayed on this website is sourced in part or in whole from Wikipedia and has been adapted for the purpose of restating it. We strive to provide accurate and relevant information, however:
  2. There is no guarantee of absolute accuracy. Wikipedia is an open, collaborative project that can be edited by anyone, so information is subject to change.
  3. It is not intended to constitute professional advice. The content displayed is for informational and educational purposes only. For important decisions (e.g., medical, legal, or financial), please consult a professional.
  4. Content copyright. Wikipedia is licensed under the Creative Commons Attribution-ShareAlike License (CC BY-SA). This means that content may be reused with appropriate attribution and shared under a similar license.
  5. Responsible use. Any risk arising from the use of information from this website is entirely the responsibility of the user.
Kembali kehalaman sebelumnya