Perapion oblongum

Perapion oblongum – gatunek chrząszcza z rodziny pędrusiowatych i plemienia Aplemonini. Zamieszkuje palearktyczną Eurazję. Żeruje na szczawiach.

Gatunek ten opisany został po raz pierwszy w 1839 roku przez Leonarda Gyllenhaala pod nazwą Apion oblongum. W tym samym roku niezależnie opisał go Carl Henrik Boheman pod nazwą Apion sibiricum^[1]. Z tym drugim epitetem klasyfikowany bywał w XX wieku jako odmiana Perapion curtirostre^[2].

Chrząszcze o ciele długości od 2,2 do 2,9 mm. Ubarwienie ma czarne z połyskiem stalowym lub ołowianym na pokrywach^[2]. Oskórek porastają delikatne, szare włoski^[2][3], słabiej widoczne niż u P. lemoroi, ale wciąż wyraźniejsze niż u P. connexum, na pokrywach równomiernie rozmieszczone. Owłosienie i mikrorzeźba oskórka sprawiają, że owad robi wrażenie szarawego^[4].

Głowa ma wierzch i nasadową połowę ryjka punktowane wyraźnie i gęsto. Punkty lub rowki na czole są dość drobne. Punkty na ciemieniu są tak duże jak na dysku przedplecza^[4]. Stosunkowo grube i krótkie czułki^[2] wieńczą podługowato-owalne buławki^[3]. Ryjek jest prosty do nieznacznie zakrzywionego, tak samo na całej długości wysoki, grubszy od przedniego uda^[4], na szczycie lśniący^[2]. Samiec ma ryjek trzykrotnie dłuższy niż w miejscu osadzenia czułków szeroki^[4], trochę dłuższy niż w przypadku P. curtirostre. Samica ma ryjek znacznie dłuższy od przedplecza, znacznie smuklejszy niż u samca, wyraźnie rozszerzony w miejscu osadzenia czułków i u wierzchołka^[2], trzyipółkrotnie dłuższy niż w miejscu osadzenia czułków szeroki^[4].

Przedplecze jest prawie kwadratowe^[2], z wierzchu bardzo słabo wypukłe^[4], punktowane głęboko^[3] i gęsto, trochę drobniej niż u P. curtirostre^[2]. Dołek przedtarczkowy jest krótki^[3]. Na dłuższej niż szerszej tarczce występuje bruzda^[4]. Pokrywy są u podstawy wyraźnie szersze od przedplecza, zaopatrzone w dobrze rozwinięte barki^[2]. Na każdej pokrywie obecna jest tylko jedna szczecinka wyspecjalizowana, umieszczona na dziewiątym międzyrzędzie^[3]. U samca na spodzie wierzchołkowej części pierwszego członu stopy tylnego odnóża wyrasta niewielki kolec^[4].

Odwłok ma pierwszy z widocznych sternitów 1,8 raza dłuższy od następnego; oba są lekko wypukłe, a szew między nimi wgłębiony i prosty. Pygidium samca jest szersze niż dłuższe. Genitalia samca mają tegmen o płatach parameroidalnych rozdzielonych u szczytu głębokim wcięciem. Płat środkowy edeagusa (prącie) jest spłaszczony, endofallus ma natomiast szczytową grupę gęsto upakowanych ząbków lub kolców, poprzeczne zmarszczki pośrodku, a u nasady środkową grupkę drobnych kolców lub ząbków i dwie grupy zaokrąglonych ząbków po jej bokach^[3].

Owad ten zasiedla głównie wilgotne łąki^[5]. Zarówno larwy, jak i postacie dorosłe są monofagicznymi fitofagami żerującymi na szczawiu zwyczajnym. Larwy są endofagiczne i żerując, drążą chodniki wewnątrz rdzenia łodygi rośliny żywicielskiej, nie powodując przy tym formowania się wyrośli^[6][5]. Przepoczwarczają się również wewnątrz łodyg. Cykl życiowy jest jednoroczny^[6].

Gatunek palearktyczny. W Europie znany jest z Niemiec, Austrii, Łotwy, Litwy, Polski, Czech, Słowacji, Węgier, Ukrainy, Rumunii, Bułgarii, Bośni i Hercegowiny, Serbii oraz europejskiej części Rosji. W Azji podawany jest z Turcji, Gruzji, Armenii, Azerbejdżanu, syberyjskiej i dalekowschodniej części Rosji, Syrii, Uzbekistanu, Kirgistanu, Mongolii i chińskiego Heilongjiangu^[1].