Tu-104
 Tu-104B linii Aerofłot | |
| Dane podstawowe | |
| Państwo | |
|---|---|
| Producent | |
| Konstruktor | |
| Typ | |
| Konstrukcja |
metalowa |
| Załoga |
8 |
| Historia | |
| Data oblotu | |
| Liczba egz. |
201 |
| Dane techniczne | |
| Napęd |
2 x silniki turboodrzutowe RD-3M-500 |
| Ciąg |
2 x 95,1 kN |
| Wymiary | |
| Rozpiętość |
34,54 m |
| Długość |
38,85 m |
| Wysokość |
11,9 m |
| Powierzchnia nośna |
184 m² |
| Masa | |
| Własna |
42 080 kg Tu-104 |
| Startowa |
74 500 kg Tu-104 |
| Osiągi | |
| Prędkość maks. |
950 km/h |
| Prędkość przelotowa |
750–800 km/h |
| Prędkość wznoszenia |
10 m/s |
| Pułap |
11 500 m |
| Zasięg |
2650 km |
| Rozbieg |
1970 m Tu-104 |
| Dobieg |
1600 m Tu-104 |
| Dane operacyjne | |
| Liczba miejsc | |
| 50 Tu-104 70 Tu-104A 100 Tu-104B/W/D | |
| Użytkownicy | |
 ZSRR,  Czechosłowacja
| |
| Rzuty | |
| |
Tu-104 (ros. Ту-104) – pierwszy samolot pasażerski z napędem turboodrzutowym produkowany w ZSRR. Zaprojektowany został przez biuro konstrukcyjne Tupolewa, a wytwarzany był w latach 1956–1961.
Wykorzystywany w barwach Aerofłotu i czechosłowackich ČSA. Zbudowano około dwustu samolotów tego typu.
Czwarty turboodrzutowy samolot pasażerski na świecie, po De Havilland Comet, Avro Canada C-102 Jetliner i Sud Aviation Caravelle.
Historia
Konstrukcja samolotu została oparta na rozwiązaniach wykorzystywanych w wojskowym samolocie Tu-16, który charakteryzował się bardzo dobrymi właściwościami, niezawodną konstrukcją i jest wykorzystywany do dzisiaj. Doświadczenia zdobyte przy budowie i użytkowaniu bombowca pozwoliły w 1954 roku przystąpić do projektowania samolotu pasażerskiego, pierwotnie przeznaczonego do przewozu 50 pasażerów. 17 czerwca 1955 roku nowa maszyna wzbiła się po raz pierwszy w powietrze, a w połowie maja następnego roku, weszła na wyposażenie Aerofłotu. 15 września 1956 roku samolot odbył pierwszy rejsowy lot z Moskwy do Irkucka, a 12 października samolot odbył pierwszy międzynarodowy lot z Moskwy do Pragi. Na Tu-104 ustanowiono 26 rekordów świata samolotów pasażerskich w prędkości i udźwigu. Maszyna była wykorzystywana w przewozach pasażerskich do końca lat 70. XX wieku.
Konstrukcja
Tu-104 jest dwusilnikowym, wolnonośnym dolnopłatem o całkowicie metalowej konstrukcji. Pół-skorupowy kadłub o kołowym przekroju mieścił hermetyzowaną kabinę składającą się z części pasażerskiej i załogowej. Załoga składała się z dwóch pilotów, nawigatora, mechanika pokładowego, radiotelegrafisty i trzech stewardes do obsługi pasażerów. Skrzydło skośne (35° na krawędzi natarcia) wyposażone w lotki i klapy szczelinowe. Na górnej powierzchni płatów zamontowano grzebienie aerodynamiczne zapobiegające odginaniu się strug przepływającego powietrza w kierunku końcówek skrzydeł i wymuszające równoległy opływ na całej powierzchni płata. Usterzenie klasyczne, wolnonośne ze statecznikami o konstrukcji dźwigarowej. Krawędzie natarcia skrzydeł i stateczników zaopatrzone w instalację przeciwoblodzeniową, stateczniki w instalację elektryczną, a skrzydła są owiewane gorącym powietrzem doprowadzanym ze sprężarki silników. Chowane podwozie, przednie dwukołowe do wnęki w kadłubie, dwa główne zespoły po cztery koła do gondoli w skrzydłach. Napęd samolotu stanowiły dwa silniki turboodrzutowe RD-3M-500, będące cywilną wersją wojskowych AM-3. Zbiorniki paliwa rozmieszczone są w skrzydłach. Na bazie Tu-104 opracowano prototypy wojskowych samolotów: Tu-107 i czterosilnikowego Tu-110.
Wersje
- Tu-104 – wersja prototypowa dla 50 pasażerów z silnikami AM-3 stosowanymi w Tu-16.
- Tu-104A – pierwsza wersja seryjna z 70 miejscami pasażerskimi, 16 w kabinie pierwszej klasy i 54 w klasie turystycznej.
- Tu-104B – wersja Tu-104A z przedłużonym kadłubem, w której zlikwidowano pierwszą klasę i zagęszczono rozstawienie foteli, uzyskując zdolność do przewożenia 100 pasażerów.
- Tu-104D – wersja Tu-104A z możliwością przewożenia 85 pasażerów.
- Tu-104W – wersja Tu-104A z możliwością przewożenia 100 pasażerów.
- Tu-104E – wersja specjalnie przystosowana do bicia rekordów napędzana silnikami RD-16-15.
- Tu-104LL – wersja przystosowana do badań w locie awioniki samolotów Tu-128 i Tu-22M.
- Tu-104AK – wersja przeznaczona do treningu przyszłych kosmonautów radzieckich.
Katastrofy
Bibliografia
- Jerzy Grzegorzewski, Komunikacyjny odrzutowiec Tu-104, "Skrzydlata Polska", nr 13 (1982), s. 8-9, ISSN 0137-866x.
Content Disclaimer
Informasi ini disarikan dari Wikipedia dan disajikan kembali untuk tujuan edukasi. Konten tersedia di bawah lisensi CC BY-SA 3.0. Kami tidak bertanggung jawab atas ketidakakuratan data yang bersumber dari kontribusi publik tersebut.
- The information displayed on this website is sourced in part or in whole from Wikipedia and has been adapted for the purpose of restating it. We strive to provide accurate and relevant information, however:
- There is no guarantee of absolute accuracy. Wikipedia is an open, collaborative project that can be edited by anyone, so information is subject to change.
- It is not intended to constitute professional advice. The content displayed is for informational and educational purposes only. For important decisions (e.g., medical, legal, or financial), please consult a professional.
- Content copyright. Wikipedia is licensed under the Creative Commons Attribution-ShareAlike License (CC BY-SA). This means that content may be reused with appropriate attribution and shared under a similar license.
- Responsible use. Any risk arising from the use of information from this website is entirely the responsibility of the user.