U-611

U-611
Ilustracja
Siostrzana jednostka U-611 – U-660(inne języki)
Klasa

okręt podwodny

Typ

VIIC

Historia
Stocznia

Blohm & Voss, Hamburg III Rzesza

Położenie stępki

22 kwietnia 1941

Wodowanie

8 stycznia 1942

 Kriegsmarine
Nazwa

U-611

Wejście do służby

26 lutego 1942

Zatopiony

8 grudnia 1942

Dane taktyczno-techniczne
Wyporność
• na powierzchni
• w zanurzeniu


769 ton
871 ton

Długość

67,1 metra

Szerokość

6,2 metra

Zanurzenie

4,74 metra

Zanurzenie testowe

100 metrów

Rodzaj kadłuba

dwukadłubowy

Materiał kadłuba

stal

Napęd
2 silniki wysokoprężne o łącznej mocy 3200 KM
2 silniki elektryczne o łącznej mocy 750 KM
2 śruby
Prędkość
• na powierzchni
• w zanurzeniu


17-17,6 węzła
7,6 węzła

Zasięg

na powierzchni: 8500 Mm przy 10 węzłach
w zanurzeniu: 80 Mm przy 4 węzłach

Sensory
GHG, S-Gerät(inne języki)
Uzbrojenie
początkowo: 1 działo kal. 88 mm
1 działko plot. kal. 20 mm
14 torped
Wyrzutnie torpedowe

5 × 533 mm

Załoga

44

U-611 – niemiecki okręt podwodny typu VIIC z okresu II wojny światowej. Wyporność okrętu wynosiła 769 ton w położeniu nawodnym i 871 ton pod wodą, a jego główną bronią było 14 torped kalibru 533 mm wystrzeliwanych z pięciu wewnętrznych wyrzutni. Jednostka rozwijała na powierzchni prędkość ponad 17 węzłów, osiągając zasięg 8500 Mm przy prędkości 10 węzłów.

Okręt został zwodowany 8 stycznia 1942 roku w stoczni Blohm & Voss w Hamburgu, a 26 lutego 1942 roku wcielono go do służby w Kriegsmarine. Pływając w składzie 3. Flotylli U-Bootów(inne języki), U-611 podczas pierwszego patrolu został zatopiony z całą załogą 8 grudnia 1942 roku na południowy wschód od przylądka Farvel bombami głębinowymi przez brytyjski samolot bombowy Consolidated B-24 Liberator ze 120. Eskadry RAF(inne języki).

Projekt i budowa

 Osobny artykuł: Okręty podwodne typu VIIC.

Jednostki typu VIIC były kolejnym ewolucyjnym ulepszeniem najliczniej budowanych w Niemczech okrętów typu VII. Poprzednik – typ VIIB – miał zbyt mały zasięg i za mało miejsca pod pokładem, by móc zainstalować sonar[1][2]. Opracowany w 1938 roku projekt nowego okrętu różnił się od poprzedniej wersji m.in. zwiększoną grubością blach kadłuba sztywnego (z 16 do 18,5 mm, co zwiększyło maksymalną głębokość zanurzenia z 200 metrów do 250–280 metrów), przedłużeniem kadłuba o 60 cm i kiosku o 30 cm oraz powiększeniem zbiorników paliwa o 5,4 m³, co poprawiło zasięg[3][4]. Powiększone rozmiary pozwoliły na instalację aktywnego sonaru S-Gerät(inne języki), uzupełniając pasywny Gruppenhorchgerät (GHG)[1][2]. Do zakończenia wojny do służby weszło 568 okrętów typu VIIC[5][6].

U-611 zamówiono 15 sierpnia 1940 roku[7][8]. Został zbudowany w stoczni Blohm & Voss w Hamburgu jako jeden ze 171 okrętów typu VIIC zamówionych w tej wytwórni[9][10]. U-611 otrzymał numer stoczniowy 111 (Werk 111)[8][11][a]. Stępkę okrętu położono 22 kwietnia 1941 roku, a zwodowany został 8 stycznia 1942 roku[7][8].

Dane taktyczno-techniczne

Wnętrze przedziału silników wysokoprężnych

U-611 był średniej wielkości okrętem podwodnym o konstrukcji dwukadłubowej[12]. Długość całkowita wynosiła 67,1 metra, szerokość 6,2 metra i zanurzenie 4,74 metra[6][13]. Wysokość (od stępki do szczytu kiosku) wynosiła 9,6 metra[6]. Wykonany ze stali pancernej CM 351 o grubości 18,5 mm kadłub sztywny miał 50,5 metra długości i 4,7 metra szerokości[14][15][b]. Podzielony był grodziami na sześć przedziałów wodoszczelnych: (od dziobu): I – przedział torpedowy ze sterami głębokości oraz GHG, II – przedział akumulatorów wraz z pomieszczeniami załogi, magazynem amunicji i toaletą, III – centrala z pomieszczeniem wielofunkcyjnym (mieszczącym drugą baterię akumulatorów, pomieszczenia załogi i kambuz), IV – przedział silników spalinowych, V – przedział silników elektrycznych, VI – rufowy przedział torpedowy ze sterami kierunku i głębokości[18]. Kadłub ciśnieniowy otoczony był kadłubem lekkim wykonanym z blach o grubości 4–8 mm[19]. Wyporność w położeniu nawodnym wynosiła 769 ton, a w zanurzeniu 871 ton[13][20][c].

Okręt napędzany był na powierzchni przez dwa 6-cylindrowe, czterosuwowe silniki wysokoprężne Krupp-Germaniawerft F46 z doładowaniem o łącznej mocy 3200 KM przy 470-490 obr./min, a pod wodą poruszał się dzięki dwóm silnikom elektrycznym prądu stałego BBC GG UB720/8 o łącznej mocy 750 KM przy 295 obr./min[11][13]. Dwa wały napędowe obracały dwie śruby, zapewniając maksymalną prędkość 17–17,6 węzła na powierzchni i 7,6 węzła w zanurzeniu[11][13]. Zasięg wynosił 8500 Mm przy prędkości 10 węzłów w położeniu nawodnym (3250 Mm przy prędkości maksymalnej) oraz 80 Mm przy prędkości 4 węzłów pod wodą (130 Mm przy 2 węzłach)[13][21]. Zbiorniki mieściły 113,47 tony paliwa, a energia elektryczna magazynowana była w dwóch bateriach akumulatorów AFA 33 MAL 800 E po 62 ogniwa o łącznej pojemności 9160 Ah, masie 62 tony i czasie rozładowania 20 godzin[21]. Dopuszczalna głębokość zanurzenia okrętu wynosiła 100 metrów, a głębokość zgniecenia 250–280 metrów[11][22].

Okręt wyposażony był w pięć wyrzutni torped kalibru 533 mm (cztery na dziobie i jedną rufową), z łącznym zapasem 14 torped (wymiennie okręt mógł przenosić 26 min typu TMA lub 39 min typu TMB)[23][24]. Uzbrojenie artyleryjskie stanowiło umieszczone przed kioskiem działo pokładowe kalibru 88 mm SK C/35 L/45, z zapasem amunicji wynoszącym 220–250 naboi oraz pojedyncze działko przeciwlotnicze kalibru 20 mm C/38 L/65[6][23]. Jednostka wyposażona też była w pasywny sonar GHG i aktywny S-Gerät(inne języki), a do obserwacji służyły dwa peryskopy Zeissa: bojowy i nocny[11][25].

Załoga okrętu składała się z czterech oficerów oraz 40 podoficerów i marynarzy[21][26][d].

Służba

U-611 został wcielony do służby w Kriegsmarine 26 lutego 1942 roku[7][28]. Dowództwo okrętu objął kpt. mar. (niem. Kapitänleutnant) Nikolaus von Jacobs(inne języki)[29]. U-Boot otrzymał numer poczty polowej M 42 940[8]. Do 30 września 1942 roku załoga jednostki przechodziła szkolenie w składzie 5. Flotylli U-Bootów(inne języki), operując z Kilonii[7][8].

Pierwszy rejs bojowy i utrata okrętu

1 października 1942 roku okręt wyszedł z Kilonii, zostając przyporządkowany do 3. Flotylli U-Bootów(inne języki) w La Pallice[7][8], zawijając 8 października do Skjomen(inne języki)[30]. U-611 miał zgodnie z rozkazem OKM pełnić w północnej Norwegii czasową służbę, wzmacniając siły podwodne używane do atakowania alianckich konwojów arktycznych[31]. Po zakończeniu tego okresu służby[32], 4 listopada U-Boot wyszedł w morze, udając się na swój pierwszy wojenny atlantycki patrol[8][33]. W dniach 17–22 listopada wchodził w skład wilczego stada „Kreuzotter”(inne języki), od 22 listopada do 3 grudnia włączono go do stada „Drachen”, a między 3 a 8 grudnia przyporządkowany był do stada „Panzer”[7][33].

8 grudnia na południowy wschód od przylądka Farvel U-611 został obrzucony bombami głębinowymi przez brytyjski samolot bombowy Consolidated B-24 Liberator B ze 120. Eskadry RAF(inne języki)[7][8]. W wyniku ataku U-Boot został zatopiony na pozycji 57°25′N 35°19′W/57,416667 -35,316667 wraz z całą, liczącą 45 osób załogą, po patrolu trwającym 35 dni[7][27][33][e].

Uwagi

  1. ↑ U-611 ↓ podaje, że okręt zbudowano pod numerem stoczniowym 587.
  2. ↑ Stal CM 351 produkcji zakładów Kruppa składała się z 1,23% manganu, 0,3% krzemu, 0,17% węgla, 0,13% chromu oraz 0,1% wanadu i miała następujące parametry: wytrzymałość od 55 do 70 kg/mm², granicę plastyczności 45 kg/mm², ściskanie 60% i rozciąganie 28%[16][17].
  3. ↑ Gardiner i Chesneau 1980 ↓, s. 242 podaje wyporność 749/851 ton; Rössler 1989 ↓, s. 335 i Miller 2000 ↓, s. 27 761/865 ton, zaś Gogin 2024 ↓ i Showell 2006 ↓, s. 81 769/1070 ton.
  4. ↑ W momencie zatopienia U-611 na jego pokładzie przebywało 45 osób[7][27].
  5. ↑ Blair 1999 ↓, s. 156 podaje, że okręt został zatopiony przez brytyjskiego Liberatora w dniu 10 grudnia 1942 roku, natomiast Gröner 1985 ↓, s. 93 podaje, że do zatopienia U-611 doszło 10 grudnia 1942 roku na pozycji 58°09′N 22°44′W/58,150000 -22,733333 w wyniku ataku amerykańskiej łodzi latającej.

Przypisy

  1. ↑ a b Rössler 1989 ↓, s. 115.
  2. ↑ a b Borowiak 2009a ↓, s. 89.
  3. ↑ Rössler 1989 ↓, s. 115–116.
  4. ↑ Borowiak 2009a ↓, s. 90–91.
  5. ↑ Borowiak 2009a ↓, s. 94.
  6. ↑ a b c d VIIC ↓.
  7. ↑ a b c d e f g h i U-611 ↓.
  8. ↑ a b c d e f g h Borowiak 2009b ↓, s. 383.
  9. ↑ Blohm & Voss ↓.
  10. ↑ Fontenoy 2007 ↓, s. 206.
  11. ↑ a b c d e Gogin 2024 ↓.
  12. ↑ Borowiak 2009a ↓, s. 78.
  13. ↑ a b c d e Möller i Brack 2004 ↓, s. 73.
  14. ↑ Gröner 1985 ↓, s. 72.
  15. ↑ Borowiak 2009a ↓, s. 92, 113.
  16. ↑ Rössler 1989 ↓, s. 157.
  17. ↑ Borowiak 2009a ↓, s. 113.
  18. ↑ Borowiak 2009a ↓, s. 113, 120–132.
  19. ↑ Borowiak 2009a ↓, s. 114.
  20. ↑ Fontenoy 2007 ↓, s. 209.
  21. ↑ a b c Borowiak 2009a ↓, s. 93.
  22. ↑ Borowiak 2009a ↓, s. 91.
  23. ↑ a b Borowiak 2009a ↓, s. 92.
  24. ↑ Miller 2000 ↓, s. 27.
  25. ↑ Borowiak 2009a ↓, s. 126.
  26. ↑ Gardiner i Chesneau 1980 ↓, s. 242.
  27. ↑ a b Borowiak 2009b ↓, s. 384.
  28. ↑ Gröner 1985 ↓, s. 93.
  29. ↑ Nikolaus von Jacobs ↓.
  30. ↑ patrole ↓.
  31. ↑ Blair 1999 ↓, s. 53.
  32. ↑ Blair 1999 ↓, s. 148.
  33. ↑ a b c patrol 1 ↓.

Bibliografia

  • Clay Blair: Hitlera wojna U-Bootów. Ścigani 1942–1945. Warszawa: Wydawnictwo Magnum, 1999. ISBN 83-85852-42-5.
  • Mariusz Borowiak: Żelazne rekiny Dönitza. T. 1. Warszawa: Oficyna Wydawnicza Alma-Press, 2009. ISBN 978-83-7020-400-6.
  • Mariusz Borowiak: Żelazne rekiny Dönitza. T. 2. Warszawa: Oficyna Wydawnicza Alma-Press, 2009. ISBN 978-83-7020-406-8.
  • Conway’s All the World’s Fighting Ships 1922–1946. Robert Gardiner, Roger Chesneau (red.). London: Conway Maritime Press, 1980. ISBN 0-85177-146-7. (ang.).
  • Paul E. Fontenoy: Submarines: An Illustrated History of Their Impact (Weapons and Warfare). Santa Barbara, California: ABC-CLIO, 2007. ISBN 1-85367-623-3. (ang.).
  • Ivan Gogin: "VIIC" type seagoing submarines (1940–1944). Navypedia. [dostęp 2024-12-08]. (ang.).
  • Erich Gröner: Die deutschen Kriegsschiffe 1815–1945: U-Boote, Hilfskreuzer, Minenschiffe, Netzleger, Sperrbrecher. T. 3. Koblenz: Bernard & Graefe, 1985. ISBN 3-7637-4802-4. (niem.).
  • Guðmundur Helgason: Blohm & Voss, Hamburg. uboat.net. [dostęp 2024-12-08]. (ang.).
  • Guðmundur Helgason: Korvettenkapitän Nikolaus von Jacobs. uboat.net. [dostęp 2024-12-08]. (ang.).
  • Guðmundur Helgason: Patrol info for U-611. uboat.net. [dostęp 2024-12-08]. (ang.).
  • Guðmundur Helgason: Patrols by U-611. uboat.net. [dostęp 2024-12-08]. (ang.).
  • Guðmundur Helgason: Type VIIC. uboat.net. [dostęp 2024-12-08]. (ang.).
  • Guðmundur Helgason: U-611. uboat.net. [dostęp 2024-12-08]. (ang.).
  • David Miller: U-Boats: History, Development and Equipment, 1914–1945. London: Conway Maritime Press, 2000. ISBN 978-0851777900. (ang.).
  • Eberhard Möller, Werner Brack: The Encyclopedia of U-Boats: From 1904 to the Present. London: Greenhill Books, 2004. ISBN 1-85367-623-3. (ang.).
  • Eberhard Rössler: The U-Boat: The Evolution And Technical History Of German Submarines. Annapolis: Naval Institute Press, 1989. ISBN 0-87021-966-9. (ang.).
  • Jak P. Mallmann Showell: The U-Boat Century: German Submarine Warfare 1906–2006. London: Chatham Publishing, 2006. ISBN 978-1-86176-241-2. (ang.).
Okręty podwodne typu VIIC

Content Disclaimer

Informasi ini disarikan dari Wikipedia dan disajikan kembali untuk tujuan edukasi. Konten tersedia di bawah lisensi CC BY-SA 3.0. Kami tidak bertanggung jawab atas ketidakakuratan data yang bersumber dari kontribusi publik tersebut.

  1. The information displayed on this website is sourced in part or in whole from Wikipedia and has been adapted for the purpose of restating it. We strive to provide accurate and relevant information, however:
  2. There is no guarantee of absolute accuracy. Wikipedia is an open, collaborative project that can be edited by anyone, so information is subject to change.
  3. It is not intended to constitute professional advice. The content displayed is for informational and educational purposes only. For important decisions (e.g., medical, legal, or financial), please consult a professional.
  4. Content copyright. Wikipedia is licensed under the Creative Commons Attribution-ShareAlike License (CC BY-SA). This means that content may be reused with appropriate attribution and shared under a similar license.
  5. Responsible use. Any risk arising from the use of information from this website is entirely the responsibility of the user.
Kembali kehalaman sebelumnya