Bromki

Jon bromkowy
Ogólne informacje
Wzór sumaryczny

Br

Masa molowa

79,90 g/mol

Identyfikacja
Numer CAS

24959-67-9

PubChem

259

Podobne związki
Podobne związki

chlorki

Bromki – grupa nieorganicznych związków chemicznych, soli kwasu bromowodorowego (HBr). Brom w bromkach jest zawsze jednowartościowy (występuje w postaci anionu bromkowego Br), np. bromek sodu, bromek potasu, bromek magnezu, bromek żelaza(III) czy bromek srebra.

Do bromków zaliczają się również związki powstałe z połączenia bromu z grupą alkilową lub grupą arylową, w których brom nie występuje w postaci jonowej, zaś wytwarza wiązanie kowalencyjne spolaryzowane, np. bromek metylu lub bromek fenylu.

Zastosowanie w medycynie

Sole bromu (bromek amonu, potasu, sodu oraz bromek wapnia)[1][2] działają słabo uspokajająco, a w większych dawkach nasennie. Wypierają jony chlorkowe w szczególności z komórek nerwowych, prowadząc do zakłócenia czynności ośrodkowego układu nerwowego. Ich stosowanie wiąże się z wieloma działaniami niepożądanymi: podrażnieniem układu pokarmowego, odczynami alergicznymi i skórnymi, natomiast długotrwałe podawanie prowadzi do powstania groźnego zespołu toksycznego charakteryzującego się objawami ze strony układu nerwowego (niepokój, omamy) oraz ogólnymi (wysypka skórna). Leczenie zatrucia solami bromkowymi polega m.in. na podawaniu chlorku sodu[3]. Farmakopea Polska podaje maksymalne dawki dobowe dla poszczególnych bromków, które dla bromku sodu i potasu wynoszą 1 g, a dla bromku amonu 0,5 g, przy czym dla preparatów zawierających więcej niż jedną sól bromkową maksymalna łączna dawka dobowa wynosi 1 g, w tym bromku amonowego maksymalnie 0,5 g[1].

Leki zawierające sole bromkowe dostępne są na podstawie recepty lekarskiej i wytwarzane w aptece według różnych przepisów, m.in. (Mixt. Nervina[4] oraz Sol. Sal. Erlenmayeri)[5], różniących się ilością i proporcjami soli bromkowych:


Rp.

Mixt. Nervina
Ammonii bromidum       4,0
Kalii bromidum              8,0
Natrii bromidum            4,0
Aqua                  ad   200,0
M.f.sol.


Rp.

Sol. Sal. Erlenmayeri
Ammonii bromidum       4,0
Kalii bromidum              8,0
Natrii bromidum            8,0
Aqua                  ad   200,0
M.f.sol.

Przypisy

  1. a b Farmakopea Polska VIII, Polskie Towarzystwo Farmaceutyczne, Warszawa: Urząd Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych, 2008, s. 3491, ISBN 978-83-88157-53-0.
  2. Farmakopea Polska V – t. 2 str. 158 – monografia Calcii bromidum.
  3. Wojciech Kostowski, Zbigniew S. Herman: Farmakologia – podstawy farmakoterapii: podręcznik dla studentów medycyny i lekarzy. Wyd. 3 poprawione i uzupełnione. Warszawa: Wydawnictwo Lekarskie PZWL, 2006, s. 1569. ISBN 83-200-3352-7.
  4. Witold Włodzimierz Głowacki: Receptarium Polonicum: zbiór przepisów na leki recepturowe dla użytku lekarzy i aptekarzy. Warszawa: Farmaceutyczny Instytut Wydawniczy przy Naczelnej Izbie Aptekarskiej, 1947, s. 90.
  5. Wacław Barwiński: Podręczny receptariusz. Katowice: Przedsiębiorstwo Zaopatrzenia Farmaceutycznego „CEFARM”, 1983.

Bibliografia

  • Podręczny słownik chemiczny, Romuald Hassa (red.), Janusz Mrzigod (red.), Janusz Nowakowski (red.), Katowice: Videograf II, 2004, s. 63, ISBN 83-7183-240-0, OCLC 749698778.

Content Disclaimer

Informasi ini disarikan dari Wikipedia dan disajikan kembali untuk tujuan edukasi. Konten tersedia di bawah lisensi CC BY-SA 3.0. Kami tidak bertanggung jawab atas ketidakakuratan data yang bersumber dari kontribusi publik tersebut.

  1. The information displayed on this website is sourced in part or in whole from Wikipedia and has been adapted for the purpose of restating it. We strive to provide accurate and relevant information, however:
  2. There is no guarantee of absolute accuracy. Wikipedia is an open, collaborative project that can be edited by anyone, so information is subject to change.
  3. It is not intended to constitute professional advice. The content displayed is for informational and educational purposes only. For important decisions (e.g., medical, legal, or financial), please consult a professional.
  4. Content copyright. Wikipedia is licensed under the Creative Commons Attribution-ShareAlike License (CC BY-SA). This means that content may be reused with appropriate attribution and shared under a similar license.
  5. Responsible use. Any risk arising from the use of information from this website is entirely the responsibility of the user.
Kembali kehalaman sebelumnya