Dornier Do 212

Dornier Do 212

Dane podstawowe
Państwo	III Rzesza
Producent	Dornier
Typ	samolot doświadczalny
Załoga	1
Historia
Data oblotu	3 sierpnia 1942
Lata produkcji	1939-1942
Liczba egz.	1
Dane techniczne
Napęd	Hirth HM 512
Moc	450 KM
Wymiary
Rozpiętość	10,3 m
Długość	10,15 m
Wysokość	4,4 m
Powierzchnia nośna	23,1 m²
Masa
Własna	1850 kg
Startowa	2370 kg
Osiągi
Prędkość maks.	240 km/h
Pułap	5700 m
Zasięg	650 km
Dane operacyjne
Liczba miejsc
3
Użytkownicy
III Rzesza

Dornier Do 212 – prototyp niemieckiej amfibii realizowany w latach 40. XX w.

W 1939 roku Dornier otrzymał zlecenie na opracowania czteromiejscowego samolotu amfibijnego. Konstrukcja miała stanowić rozwinięcie doświadczeń zdobytych podczas eksploatacji i licencyjnej produkcji wcześniejszego modelu Dornier Do 12 „Libelle”^[1]. Jednym z głównych założeń projektu było wykorzystanie wcześniejszego patentu Dorniera, przewidującego napędzanie śmigła za pomocą długiego wału o możliwości odchylenia. Podczas startu wał napędowy wraz z górną osłoną kadłuba był unoszony ku górze, co miało zapobiegać uszkodzeniom czteropłatowego śmigła przez rozbryzgi wody. Rozwiązanie to stanowiło istotny element eksperymentalny projektu. Kolejną cechą odbiegającą od typowych rozwiązań stosowanych w konstrukcji tej wytwórni było zastosowanie stałych pływaków pomocniczych na końcówkach skrzydeł poprawiających stateczność poprzeczną na wodzie podczas postoju, rozbiegu i dobiegu oraz zapobiegające zahaczaniu końcówkami skrzydeł o powierzchnię wody. Pierwszy lot Do 212 odbył się w 1942 roku, a samolot otrzymał szwajcarskie znaki rejestracyjne HB-GOG^[2].

Do 212 był jednosilnikowym, doświadczalnym samolotem amfibijnym o całkowicie metalowej konstrukcji w układzie wolnonośnego górnopłatu.

Kadłub w formie łodzi o konstrukcji półskorupowej. Dno było silnie wyprofilowane i wyposażone w wyraźny kil. Jego zakończenie było sterem wodnym. Za redanem kadłub był wyraźnie uniesiony ku górze, co poprawiało własności hydrodynamiczne podczas startu i dobiegu. Na końcówkach skrzydeł zastosowano niewielkie pływaki pomocnicze. Usterzenie wolnonośne, statecznik poziomy osadzono na górnej części kadłuba, usterzenie pionowe podwójne. Konstrukcja usterzenia metalowa, stateczniki z pokryciem blaszanym, natomiast stery były kryte płótnem. Ster wysokości wyposażono w klapki wyważające, a wszystkie powierzchnie sterowe były wyważone wagowo. Podwozie miało układ trójkołowy i było chowane w locie. Koło przednie wciągano do wnętrza kadłuba, natomiast koła główne składały się do wnęk w bocznych ścianach kadłuba-łodzi. Silnik umieszczono wewnątrz kadłuba. Moc silnika przenoszona była za pomocą długiego wału na czteropłatowe drewniane śmigło, zamontowane na końcu kadłuba. Wlot powietrza do silnika znajdował się na górnej powierzchni kadłuba. Kabina załogi znajdowała się przed krawędzią natarcia skrzydła i była przewidziana dla czterech osób, rozmieszczonych na dwóch rzędach siedzeń ustawionych parami obok siebie^[2].

• Heinz J. Nowarra: Die deutsche Luftrüstung 1933-1945. T. 1: Flugzeugtypen AEG - Dornier. Koblenz: Bernard & Graefe Verlag, 1993. ISBN 3-7637-5465-2. OCLC 722044393.