Luciano Berio

Luciano Berio
Ilustracja
Luciano Berio
Data i miejsce urodzenia

24 października 1925
Oneglia(inne języki), Liguria

Data i miejsce śmierci

27 maja 2003
Rzym

Instrumenty

fortepian

Gatunki

muzyka poważna, muzyka współczesna muzyka elektroniczna

Zawód

kompozytor

Odznaczenia
Order Zasługi Republiki Włoskiej I Klasy (1951-2001)
Multimedia w Wikimedia Commons
Strona internetowa

Luciano Berio (ur. 24 października 1925 w Oneglii(inne języki), w Ligurii, zm. 27 maja 2003 w Rzymie) – włoski kompozytor okresu powojennej awangardy.

Słynął ze swoich muzycznych eksperymentów i działalności w zakresie muzyki elektronicznej. Zwrócił na siebie uwagę także swoimi transkrypcjami dzieł innych kompozytorów różnych epok – od Henry’ego Purcella po Igora Strawinskiego oraz inspirowaniem się dziełami filozoficznymi, literackimi, poetyckimi, Biblią aż po utwory Jamesa Joyce’a[1].

Życiorys

Luciano Berio urodził się w Borgo d´Oneglia, małej wiosce w Ligurii. Po studiach w konserwatorium mediolańskim pracował przez pewien czas dla włoskiej radiofonii i telewizji (1953-1960), gdzie założył „Studio fonologiczne”, w ramach którego organizował serie koncertów muzyki awangardowej. Lata 1961-1965 poświęcił działalności pedagogicznej – wykładał w USA na uniwersytecie Harvarda, gdzie zapoznał się z nowoczesną techniką kompozytorską jak wówczas był serializm. Wykładał także w kilku uczelniach europejskich – zwłaszcza w Darmstadt. Poznał tam takich kompozytorów jak Pierre Boulez, Karlheinz Stockhausen, György Ligeti. Od roku 1965 był wykładowcą na wydziale kompozycji w Juilliard School w Nowym Jorku, gdzie pozostał aż do roku 1971. Od roku 1980 był członkiem Towarzystwa muzyki elektroakustycznej w Paryżu, w roku 1981 założył instytut nowej muzyki we Florencji, gdzie były realizowane kompozycje, m.in. Johna Cage’a. W ciągu swojej kariery pracował także jako dyrygent miejscowej orkiestry, szef artystyczny festiwalu „Maggio Musicale” we Florencji, od roku 1988 został członkiem Royal Academy of Music w Londynie. Kawaler Krzyża Wielkiego Orderu Zasługi Republiki Włoskiej (1994)[2]. Otrzymał także prestiżową nagrodę Siemensa. Utwory Beria są często wykonywane na całym świecie.

Podczas studiów Berio pracował jako akompaniator klasy wokalnej – tam poznał amerykańską mezzosopranistkę Cathy Berberian, która została jego żoną krótko po ukończeniu studiów (rozwiedli się w 1964 roku). Berio napisał wiele utworów z myślą o jej unikatowym głosie.

Dzieła

Muzyka elektroniczna

  • Thema (Omaggio a Joyce), na taśmę (1958)
  • Allez-Hop, na taśmę (1959)
  • Visage, na taśmę (1961)
  • Chants parallèles, na taśmę (1975)
  • Diario immaginario – na taśmę (1975)

Utwory wokalne

  • Circles, na głos, harfę i perkusję (1960)
  • Folk Songs, na mezzosopran i siedem instrumentów (1964)
  • Laborintus II, na głos, instrumenty i taśmę (1965)
  • Sequenza III, na głos (1966)
  • O King, na mezzosopran i 5 instrumentów (1968)
  • Sinfonia, na 8 głosów i orkiestrę (1968, poprawione 1969)
  • Recital (for Cathy), na mezzosopran i 17 instrumentów (1971)
  • Cries of London, na 8 głosów (1974)
  • A-Ronne, na od 5 do 8 głosów (1975)
  • Canticum Novissimi Testamenti I, na chór (1988)
  • Canticum Novissimi Testamenti II, na 8 głosów, 4 klarnety i kwartet saksofonowy (1988)

Utwory instrumentalne

  • Sequenza I, na flet (1958)[3]
  • Sequenza II, na harfę (1963)[4]
  • Chemins I, na harfę i orkiestrę (1965)
  • Sequenza III, na głos (1966)
  • Sequenza IV, na fortepian (1966)[5]
  • Sequenza V, na puzon (1966)
  • Sequenza VI, na altówkę (1967)[6]
  • Chemins II, na altówkę i 9 instrumentów (1967)
  • Chemins III, na altówkę i orkiestrę (1968)
  • Sequenza VII, na obój (1969)
  • Chemins IIb, na orkiestrę (1970)
  • Chemins IIc, na klarnet basowy i orkiestrę (1972)
  • Línia, na dwa fortepiany, wibrafon i marimbę (1973)
  • Points of the Curve to Find, na fortepian i 22 instrumenty (1974)
  • Sequenza VIII, na skrzypce (1976)[7]
  • Chemins IV, na skrzypce i orkiestrę smyczkową (1975)
  • Il ritorno degli snovidenia, na wiolonczelę i 30 instrumentów (1977)
  • Sequenza IX, na klarnet (1980)[8]
  • Sequenza IXb, na saksofon altowy (1981)[9]
  • Accordo, na zespół instrumentów dętych i perkusję (1981)
  • Sequenza X, na trąbkę i fortepian preparowany (1984)
  • Voci, na altówkę i dwie grupy instrumentów (1984)
  • Sequenza XI, na gitarę (1988)[10]
  • Chemins V, na gitarę i 42 instrumenty (1992)
  • Notturno, pro kwartet smyczkowy (1994)
  • Sequenza XII, na fagot (1995)
  • Sequenza XIII, na akordeon (1995)[11]
  • Alternatim, na klarnet, altówkę i orkiestrę (1997)
  • Altra voce, na flet, mezzosopran i elektronikę (1999)
  • Sequenza XIV, na wiolonczelę (2002)

Utwory orkiestrowe

  • Chemins IIb, (1970)
  • Concert, na dwa fortepiany (1972)
  • Still, (1973)
  • Eindrücke, (1974)
  • Cor, (1976)
  • Rèquiem, (1984)
  • Continu, (1991)
  • Ekphrasis (Continu II), (1996)

Muzyka sceniczna

  • Opera, musical (1970)
  • Per la dolce memòria di quel giorno, balet (1974)
  • La vera storia, musical (1978)
  • Un re in ascolto, musical (1984)
  • Outis, musical (1996)

Opery

  • La Vera Storia (1981)
  • Un re in ascolto (1984)

Przypisy

  1. ↑ Berio’s Sequenzas, Essays on Performance, Composition and Analysis, ed. Janet K. Halfyard, Ashgate, 2008, ISBN 978-0-7546-5445-2.
  2. ↑ Berio Maestro Luciano. quirinale.it. [dostęp 2019-12-24]. (wł.).
  3. ↑ Berio’s Sequenzas, Essays on Performance, Composition and Analysis, ed. Janet K. Halfyard, Ashgate, 2008, s. 16-18, ISBN 978-0-7546-5445-2.
  4. ↑ Berio’s Sequenzas, Essays on Performance, Composition and Analysis, ed. Janet K. Halfyard, Ashgate, 2008,s. 45-52, ISBN 978-0-7546-5445-2.
  5. ↑ Berio’s Sequenzas, Essays on Performance, Composition and Analysis, ed. Janet K. Halfyard, Ashgate, 2008, s. 56-65, ISBN 978-0-7546-5445-2.
  6. ↑ Berio’s Sequenzas, Essays on Performance, Composition and Analysis, ed. Janet K. Halfyard, Ashgate, 2008, s. 234-253, ISBN 978-0-7546-5445-2.
  7. ↑ Berio’s Sequenzas, Essays on Performance, Composition and Analysis, ed. Janet K. Halfyard, Ashgate, 2008, s. 140-151, ISBN 978-0-7546-5445-2.
  8. ↑ Berio’s Sequenzas, Essays on Performance, Composition and Analysis, ed. Janet K. Halfyard, Ashgate, 2008, s. 153-170, ISBN 978-0-7546-5445-2.
  9. ↑ Berio’s Sequenzas, Essays on Performance, Composition and Analysis, ed. Janet K. Halfyard, Ashgate, 2008, s. 118-119, ISBN 978-0-7546-5445-2.
  10. ↑ Berio’s Sequenzas, Essays on Performance, Composition and Analysis, ed. Janet K. Halfyard, Ashgate, 2008, s. 259-273, ISBN 978-0-7546-5445-2.
  11. ↑ Berio’s Sequenzas, Essays on Performance, Composition and Analysis, ed. Janet K. Halfyard, Ashgate, 2008, s. 278-290, ISBN 978-0-7546-5445-2.

Bibliografia

  • David Osmond-Smith: Berio, Oxford University Press, 1991
  • Berio’s Sequenzas, Essays on Performance, Composition and Analysis, ed. Janet K. Halfyard, Ashgate, ISBN 978-0-7546-5445-2, 2008

Linki zewnętrzne

Laureaci Nagrody Wolfa w dziedzinie sztuki
XX wiek
XXI wiek
Laureaci nagrody Praemium Imperiale (muzyka)
Międzynarodowe Letnie Kursy Nowej Muzyki w Darmstadcie
wykładowcy
uczestnicy

Content Disclaimer

Informasi ini disarikan dari Wikipedia dan disajikan kembali untuk tujuan edukasi. Konten tersedia di bawah lisensi CC BY-SA 3.0. Kami tidak bertanggung jawab atas ketidakakuratan data yang bersumber dari kontribusi publik tersebut.

  1. The information displayed on this website is sourced in part or in whole from Wikipedia and has been adapted for the purpose of restating it. We strive to provide accurate and relevant information, however:
  2. There is no guarantee of absolute accuracy. Wikipedia is an open, collaborative project that can be edited by anyone, so information is subject to change.
  3. It is not intended to constitute professional advice. The content displayed is for informational and educational purposes only. For important decisions (e.g., medical, legal, or financial), please consult a professional.
  4. Content copyright. Wikipedia is licensed under the Creative Commons Attribution-ShareAlike License (CC BY-SA). This means that content may be reused with appropriate attribution and shared under a similar license.
  5. Responsible use. Any risk arising from the use of information from this website is entirely the responsibility of the user.
Kembali kehalaman sebelumnya