Otto Wallach

Otto Wallach
Ilustracja
Państwo działania

Niemcy

Data i miejsce urodzenia

27 marca 1847
Królewiec

Data i miejsce śmierci

26 lutego 1931
Getynga

profesor
Specjalność: chemia
Alma Mater

Uniwersytet w Getyndze

Uczelnia

Uniwersytet w Bonn,
Uniwersytet w Getyndze

Odznaczenia
Order Krzyża Ziemi Maryjnej II Klasy (Estonia) IV Klasa Orderu Orła Czerwonego (Prusy)
Nagrody

Nagroda Nobla w dziedzinie chemii

Multimedia w Wikimedia Commons
Pracownicy Augusta Kekulé’go, Uniwersytet w Bonn, wrzesień 1872
Otto Wallach siedzi drugi od lewej

Otto Wallach (ur. 27 marca 1847 w Królewcu, zm. 26 lutego 1931 w Getyndze) – niemiecki chemik pochodzenia żydowskiego, profesor Uniwersytetów w Bonn i w Getyndze, laureat Nagrody Nobla w dziedzinie chemii z 1910 roku.

Życiorys

Rodzicami Ottona Wallacha byli: Otillie Wallach (z domu Thoma) i Gerhard Wallach – urzędnik państwowy wysokiej rangi w Królewcu[1][2], a później – audytor generalny w Poczdamie[3]. Syn uczęszczał w Poczdamie do gimnazjum o profilu humanistycznym. W tym okresie interesował się historią i sztuką. Chemii uczył się niechętnie[3] – na ten kierunek nauki zdecydował się dopiero rozpoczynając studia. Studiował nauki przyrodnicze[4] i chemię na Uniwersytecie w Getyndze (z jednosemestralną przerwą na pobyt na Uniwersytecie w Berlinie i studia u Hofmanna[5] i Magnusa[6]). Po powrocie do Getyngi szybko ukończył studia i uzyskał doktorat w roku 1869. Pracę doktorską nt. izomerów z serii pochodnych toluenu wykonywał pod kierownictwem Hansa Hübnera[7] (publikacja: Ueber vom Toluol abgeleitete neue isomere Verbindungen, 1869[8]), korzystając z laboratorium Friedricha Wöhlera[3].

Pracował naukowo i dydaktycznie w[3][2][4]:

  • 1869–1870 – Uniwersytecie Berlińskim, jako asystent H. Wichelhausa[3],
  • 1870 – Uniwersytecie w Bonn,
  • 1871/1872 – „Aktien-Gesellschaft für Anilin-Fabrikation”,
  • 1872–1889 – Uniwersytecie w Bonn, m.in. jako profesor farmacji,
  • 1889–1915 – macierzystym Uniwersytecie w Getyndze jako profesor chemii.

Do Bonn przeniósł się w roku 1870 na zaproszenie Kekulégo (podobnie jak Wallach zainteresowanego sztuką), jednak już w pierwszym roku pobytu pracę przerwała wojna francusko-pruska (służba wojskowa 1870–1871). Po zakończeniu wojny podjął pracę w fabryce barwników w Berlinie-Rummelsburgu (późniejsza Agfa), okazało się jednak, że jest zbyt szkodliwa dla jego zdrowia (zob. produkcja aniliny)[3].

W latach 1872–1889 zajmował kolejno stanowiska asystenta w laboratorium chemii organicznej, privatdozenta, profesora nadzwyczajnego (od 1876) i kierownika Katedry Farmakologii (od 1879)[3].

W roku 1889 został następcą Viktora Meyera w katedrze Wöhlera w Getyndze oraz dyrektorem Instytutu Chemii. Odszedł na emeryturę w roku 1915, gdy sześciu jego asystentów zginęło w walkach I wojny światowej. Nadal pracował naukowo (do roku 1927)[4]. Nigdy nie zawarł związku małżeńskiego. Zmarł 26 lutego 1931 roku[3].

Tematyka pracy naukowej

Terpeny – przykłady

W Berlinie (1869–1870) Otto Wallach zajmował się (wraz z Wichelhausem) badaniami reakcji nitrowania 2-naftolu[3]. W początkowym okresie pracy w Bonn badał m.in. reakcję pentachlorku fosforu z karboksyamidami (odkrywając chlorki imin). Zmianę kierunku badań spowodował Kekulé, zachęcając go do zajęcia się zawartością szafy z niemal zapomnianym zbiorem olejków eterycznych. Rozpoczęte wówczas dalsze prace umożliwiły rozwój technologii przemysłowej produkcji związków aromatycznych oraz doprowadziły do innych naukowych osiągnięć Wallacha w dziedzinie chemii organicznej (przede wszystkim chemii związków alicyklicznych), wyróżnionych w roku 1910 Nagrodą Nobla w dziedzinie chemii. Już w pierwszej publikacji (1884) zwrócił uwagę na wielką różnorodność grupy węglowodorów C10H16 (współcześnie dobrze znanej, zob. np. terpeny, kamfora), wykazując różnice między nimi z użyciem takich prostych reagentów, jak HCl i HBr. W wyniku dalszych badań stwierdził, że niektóre ze zidentyfikowanych w ten sposób związków są identyczne. W roku 1909 opublikował wyniki pracy w formie książki (600 stron) pt. Terpene und Campher (wznowionej w roku 1914), którą zadedykował swoim uczniom[3][4].

Dnia 10 grudnia 1910 roku, w czasie ceremonii wręczania Nagród Nobla, wygłosił wykład pt. Alicyclic Compounds, który rozpoczął od wyrażenia szacunku i wdzięczności swoim mistrzom – Jacobowi Berzeliusowi, pionierowi działu chemii organicznej nazwanemu vegetable chemistry, oraz Friedrichowi Wöhlerowi, swojemu nauczycielowi i poprzednikowi na akademickim stanowisku w Getyndze, który tam właśnie zapoczątkował (wspólnie z Justusem von Liebigiem) prace dotyczące olejków eterycznych, badając olejek migdałowy[9].

Publikacje (wybór)

Jest autorem ponad 150 artykułów na temat terpenów oraz książek, m.in.[2]:

  • Tabellen zur Chemischen Analyse (1880)[10]
  • Briefwechsel zwischen J. Berzelius und F. Wöhler (1901)[11]
  • Terpene und Campher; Zusammenfassung eigener Untersuchungen auf dem Gebiet der alicyclischen Kohlenstoffverbindungen (1909)[12]

i wielu innych[13].

Odznaczenia i wyróżnienia

Otto Wallach otrzymał[2][3]:

Przypisy

  1. ↑ Otto Wallach – Facts. [w:] The Nobel Prize in Chemistry 1910 [on-line]. Nobel Media AB. [dostęp 2014-07-15]. (ang.).
  2. ↑ a b c d Otto Wallach. [w:] Notable Names Database (NNDB) [on-line]. [dostęp 2014-07-15]. (ang.).
  3. ↑ a b c d e f g h i j k Biographical. [w:] The Nobel Prize in Chemistry 1910 [on-line]. Nobel Media AB. [dostęp 2014-07-15]. (ang.).
  4. ↑ a b c d Otto Wallach (1847 to 1931). [w:] Strona internetowa Georg-August-Universität Göttingen [on-line]. www.uni-goettingen.de. [dostęp 2014-07-15]. (ang.).
  5. ↑ Hofmann, August Wilhelm von (preußischer Adel 1888). [w:] NDB ADB Deutsche Biographie [on-line]. www.deutsche-biographie.de. [dostęp 2014-07-16]. (niem.).
  6. ↑ Magnus, Gustav von (württembergischer Personaladel 1842). [w:] NDB ADB Deutsche Biographie [on-line]. www.deutsche-biographie.de. [dostęp 2014-07-16]. (niem.).
  7. ↑ Hübner, Hans. [w:] NDB ADB Deutsche Biographie [on-line]. www.deutsche-biographie.de. [dostęp 2014-07-16]. (niem.).
  8. ↑ Otto Wallach: Ueber vom Toluol abgeleitete neue isomere Verbindungen. 1869. [dostęp 2014-07-16]. (niem.).
  9. ↑ Alicyclic Compounds. [w:] Nobel Lecture [on-line]. Nobel Media AB, 1910-12-12. [dostęp 2014-07-15]. (ang.).
  10. ↑ Otto Wallach: Tabellen Zur Chemischen Analyse; Thl. 2 forms also the second edition of „Hüfstabellen für den chemisch-analytischen Unterricht.”. [w:] Książki Google – informacje [on-line]. 1880. [dostęp 2014-07-16]. (niem.).
  11. ↑ Otto Wallach (im Auftrage der Königl. Gesellschaft der Wissenschaften zu Göttingen): Briefwechsel zwischen J. Berzelius und F. Wöhler. Wilhelm Engelmann, 1901. [dostęp 2014-07-16]. (niem.).
  12. ↑ Wallach, Otto, 1847–1931: Terpene und Campher; Zusammenfassung eigener Untersuchungen auf dem Gebiet der alicyclischen Kohlenstoffverbindungen. [w:] Book on Open Library OL7053026M [on-line]. Vwrlag Von Veit & Comp, 1909. [dostęp 2014-07-16]. (niem.).
  13. ↑ inauthor:"Otto Wallach". [w:] Książki Google – informacje [on-line]. www.google.com. [dostęp 2014-07-16].
  14. ↑ Davy Medal This medal is awarded for important discoveries in chemistry. [w:] Straona internetowa Royal Society [on-line]. royalsociety.org. [dostęp 2014-07-16]. (ang.).
  15. ↑ Gesellschaft Deutscher Chemiker. www.gdch.de, Die Gesellschaft Deutscher Chemiker e.V. > Über uns. [dostęp 2014-07-16]. (niem.).

Bibliografia

  • Wulf von Bonin, Erich Bagge, Robert Herrlinger: Laureaci nagrody Nobla. Chemia, fizyka, medycyna. Warszawa: 1969.
Laureaci Nagrody Nobla w dziedzinie chemii
XX wiek
XXI wiek

Nobel

Content Disclaimer

Informasi ini disarikan dari Wikipedia dan disajikan kembali untuk tujuan edukasi. Konten tersedia di bawah lisensi CC BY-SA 3.0. Kami tidak bertanggung jawab atas ketidakakuratan data yang bersumber dari kontribusi publik tersebut.

  1. The information displayed on this website is sourced in part or in whole from Wikipedia and has been adapted for the purpose of restating it. We strive to provide accurate and relevant information, however:
  2. There is no guarantee of absolute accuracy. Wikipedia is an open, collaborative project that can be edited by anyone, so information is subject to change.
  3. It is not intended to constitute professional advice. The content displayed is for informational and educational purposes only. For important decisions (e.g., medical, legal, or financial), please consult a professional.
  4. Content copyright. Wikipedia is licensed under the Creative Commons Attribution-ShareAlike License (CC BY-SA). This means that content may be reused with appropriate attribution and shared under a similar license.
  5. Responsible use. Any risk arising from the use of information from this website is entirely the responsibility of the user.
Kembali kehalaman sebelumnya