Saffloryt
| |
| Właściwości chemiczne i fizyczne | |
| Skład chemiczny |
Co As2 – arsenek kobaltu |
|---|---|
| Twardość w skali Mohsa |
4,5–5 |
| Przełam |
nierówny/nieregularny, muszlowy[1] |
| Łupliwość |
dobra, wyraźna[1] |
| Pokrój kryształu |
pryzmatyczny[1] |
| Układ krystalograficzny |
rombowy[1] |
| Klasa krystalograficzna |
dwupiramidalna[1] |
| Właściwości mechaniczne |
kruchy[1] |
| Gęstość |
7,16–7,41 g/cm³ |
| Właściwości optyczne | |
| Barwa |
cynowobiała zazwyczaj z ciemnoszarym nalotem |
| Rysa |
szaroczarna |
| Połysk |
metaliczny[1] |
| Inne |
anizotropia: silna[1] pleochroizm: słaby[1] |
| Dodatkowe dane | |
| Klasyfikacja Strunza |
2.EB.15a[1] |
Saffloryt – minerał z gromady arsenków. Należy do grupy minerałów rzadkich.
Nazwa pochodzi od niem. Safflor (ang. Safflower = krokosz barwierski), nawiązuje do zastosowania tego minerału do wyrobu barwnika.
Charakterystyka
Właściwości
Bardzo rzadko tworzy kryształy (rombowe) o pokroju słupkowym, bardzo podobne do kryształów löllingitu. Czasami wytwarza potrójne bliźniaki w formie gwiazd. Najczęściej występuje w skupieniach ziarnistych, zbitych, włóknistych, promienistych, nerkowatych, groniastych i promienistych. Bywa spotykany w postaci żył i gniazd. Jest kruchy, nieprzezroczysty, uderzony młotkiem wydziela zapach czosnku. Tworzy paragenezy z innymi arsenkami. Często zawiera domieszki w postaci miedzi, niklu i siarki[1].
Minerały podobne: chloantyt, skutterudyt, arsenopiryt.
Występowanie
Minerał utworów hydrotermalnych niskich temperatur. Występuje w żyłach i gniazdach kruszcowych a minerały towarzyszące to: nikielin, skutterudyt, erytryn, srebro, bizmut, kalcyt, piryt, lelingit, syderyt, baryt, fluoryt[1].
Miejsce występowania
- Na świecie: Niemcy – Schneeberg, Rudawy, Saksonia, Szwecja, Czechy, Włochy, Kanada.
- W Polsce: został stwierdzony w Miedziance, w okolicach Kowar, a w rejonie Lubina i Polkowic (Dolny Śląsk) napotkano odosobnione ziarna.
Zastosowanie
- lokalna, podrzędna ruda kobaltu (28,23% Co),
- kolekcjonerskie.
Przypisy
Bibliografia
- Jaroslav Bauer, František Tvrz, Skały i minerały: przewodnik, Iwona Dąbrowska (tłum.), Warszawa: Multico, 1995, ISBN 83-7073-050-7, OCLC 749647679.
- J. Parafiniuk: Minerały systematyczny katalog 2004, TG „Spirifer”, Warszawa 2005.
- A. Bolewski, A. Manecki: Mineralogia szczegółowa, Wyd. PAE, Warszawa 1993.
- W. Schumann: Minerały świata, O. Wyd. „Alma-Press”, Warszawa 2003.
Linki zewnętrzne
- galeria i artykuł o safflorycie na stronie Webmineral.com (ang.)
- artykuł o safflorycie na stronie Mindat.org (ang.)
Content Disclaimer
Informasi ini disarikan dari Wikipedia dan disajikan kembali untuk tujuan edukasi. Konten tersedia di bawah lisensi CC BY-SA 3.0. Kami tidak bertanggung jawab atas ketidakakuratan data yang bersumber dari kontribusi publik tersebut.
- The information displayed on this website is sourced in part or in whole from Wikipedia and has been adapted for the purpose of restating it. We strive to provide accurate and relevant information, however:
- There is no guarantee of absolute accuracy. Wikipedia is an open, collaborative project that can be edited by anyone, so information is subject to change.
- It is not intended to constitute professional advice. The content displayed is for informational and educational purposes only. For important decisions (e.g., medical, legal, or financial), please consult a professional.
- Content copyright. Wikipedia is licensed under the Creative Commons Attribution-ShareAlike License (CC BY-SA). This means that content may be reused with appropriate attribution and shared under a similar license.
- Responsible use. Any risk arising from the use of information from this website is entirely the responsibility of the user.