Manuel Fettner

Manuel Fettner

Manuel Fettner (2022)
Data i miejsce urodzenia	17 czerwca 1985 Wiedeń
Klub	SV Innsbruck Bergisel
Wzrost	179 cm[1]
Debiut w PŚ	4 stycznia 2001 w Innsbruck (44. miejsce)
Pierwsze punkty w PŚ	6 stycznia 2001 w Bischofshofen (5. miejsce)
Pierwsze podium w PŚ	29 grudnia 2010 w Oberstdorfie (3. miejsce)
Rekord życiowy	243,0 m na Vikersundbakken w Vikersund (17 marca 2023)[2]
Dorobek medalowy
Reprezentacja  Austria Igrzyska olimpijskie złoto Pekin 2022 duża druż. srebro Pekin 2022 normalna Mistrzostwa świata złoto Val di Fiemme 2013 duża druż. brąz Lahti 2017 duża druż. Mistrzostwa świata w lotach srebro Tauplitz 2024 drużynowo srebro Oberstdorf 2026 drużynowo brąz Tauplitz 2016 drużynowo Mistrzostwa świata juniorów złoto Sollefteå 2003 drużynowo srebro Karpacz 2001 indywidualnie srebro Karpacz 2001 drużynowo srebro Schonach 2002 drużynowo Uniwersjada złoto Innsbruck 2005 normalna złoto Innsbruck 2005 duża złoto Turyn 2007 drużynowo brąz Innsbruck 2005 drużynowo Olimpijski festiwal młodzieży Europy srebro Vuokatti 2001 drużynowo
Inne nagrody
Letnie Grand Prix 2. miejsce 2022 Puchar Kontynentalny 1. miejsce 2013/2014 3. miejsce 2009/2010 3. miejsce 2020/2021 Letni Puchar Kontynentalny 1. miejsce 2021 2. miejsce 2024 Alpen Cup 1. miejsce 1999/2000
Odznaczenia
Multimedia w Wikimedia Commons
Wiadomości w Wikinews
Strona internetowa

Manuel Fettner (ur. 17 czerwca 1985 w Wiedniu^[1]) – austriacki skoczek narciarski, reprezentant SV Innsbruck Bergisel. Srebrny indywidualnie na skoczni normalnej oraz złoty w drużynie męskiej medalista Zimowych Igrzysk Olimpijskich 2022. Drużynowy złoty z 2013 i brązowy z 2017 medalista mistrzostw świata w narciarstwie klasycznym, a także srebrny z 2024 i 2026 oraz brązowy z 2016 medalista mistrzostw świata w lotach narciarskich. Wielokrotny medalista mistrzostw świata juniorów oraz zimowej uniwersjady. Drugi zawodnik klasyfikacji generalnej Letniego Grand Prix 2022, zwycięzca Pucharu Kontynentalnego 2013/2014 oraz Letniego Pucharu Kontynentalnego 2021. Medalista mistrzostw kraju.

W sierpniu 1998 na nieoficjalnych mistrzostwach świata dzieci w Garmisch-Partenkirchen zdobył srebrny medal zarówno indywidualnie, jak i w drużynie. W marcu 1999 zajął 3. miejsce indywidualnie i 2. w zawodach drużynowych na OPA Games. 1 stycznia 2000 w debiucie w Pucharze Kontynentalnym zajął 21. pozycję w Innsbrucku^[3]. Dzień później na tej samej skoczni po raz pierwszy w karierze wziął udział w kwalifikacjach do konkursu Pucharu Świata, lecz zajął 51. miejsce i nie wystąpił w konkursie głównym^[4]. 6 lutego 2000 ukończył zawody Pucharu Kontynentalnego w Saalfelden na podium, zajmując 3. pozycję. Wynik ten powtórzył w marcu 2000 w Zaō^[3].

2 stycznia 2001 w Innsbrucku odniósł pierwsze w karierze zwycięstwo w zawodach Pucharu Kontynentalnego. Zakwalifikował się do rozgrywanego 4 stycznia konkursu Turnieju Czterech Skoczni i Pucharu Świata w Innsbrucku, w którym zajął 44. lokatę. Dwa dni później zdobył pierwsze punkty najwyższej rangi cyklu, zawody w Bischofshofen kończąc na 5. miejscu. W dalszej części sezonu w Pucharze Świata już nie wystąpił. W Pucharze Kontynentalnym 2000/2001 odniósł jeszcze jedno indywidualne zwycięstwo, w lutym 2001 w Titisee-Neustadt, a na podium stawał łącznie 5 razy. Na Mistrzostwach Świata Juniorów 2001 w Karpaczu zdobył srebrny medal zarówno w zawodach indywidualnych, jak i w drużynie. W marcu konkurs indywidualny Zimowego Olimpijskiego Festiwalu Młodzieży Europy 2001 ukończył na 10. pozycji, a w drużynie zdobył srebrny medal^[3].

W sezonie 2001/2002 Pucharu Świata trzykrotnie zdobył punkty, zajmując za każdym razem miejsca w trzeciej dziesiątce. Najwyżej sklasyfikowany był na 23. pozycji, 15 grudnia 2001 w Engelbergu. W Pucharze Kontynentalnym 2001/2002 pięciokrotnie stawał na podium, a raz, 10 lutego 2002 w Gallio, zwyciężył. Na Mistrzostwach Świata Juniorów 2002 zajął 12. miejsce indywidualnie, a w drużynie ponownie zdobył srebrny medal^[5].

W sezonie 2002/2003 nie wystąpił w zawodach głównych Pucharu Świata. W Pucharze Kontynentalnym najwyżej sklasyfikowany był na 9. miejscu latem i 10. zimą. Na Mistrzostwach Świata Juniorów 2003 zdobył złoty medal w konkursie drużynowym, a indywidualnie zajął 6. pozycję^[6]. W Pucharze Kontynentalnym 2003/2004 najwyżej sklasyfikowany był na 5. miejscu^[7].

W sezonie 2004/2005 cztery razy stawał na podium zawodów Pucharu Kontynentalnego, zajmując dwukrotnie 2. i dwukrotnie 3. lokatę. W pięciu występach w zawodach głównych Pucharu Świata najwyżej sklasyfikowany był na 31. miejscu, w marcu 2005 w Lillehammer^[8]. Wystartował na Zimowej Uniwersjadzie 2005, na której zdobył złote medale w zawodach indywidualnych na skoczni normalnej oraz dużej, a także brązowy w konkursie drużynowym^[3].

W sierpniu 2005 zdobył pierwsze w karierze punkty Letniego Grand Prix, zajmując 17. miejsce w Zakopanem. W zimowej części sezonu 2005/2006 sześciokrotnie zdobył punkty Pucharu Świata, najwyżej klasyfikowanym będąc na 16. pozycji, 22 stycznia 2006 w Sapporo. W Pucharze Kontynentalnym dwa razy zajął 2. lokatę, również na skoczni w Sapporo^[9].

W zawodach Letniego Grand Prix 2006 najwyżej sklasyfikowany był na 5. pozycji, którą zajął 2 września w Kranju. Zimą 2006/2007 raz stanął na podium Pucharu Kontynentalnego – w grudniu 2006 w Engelbergu był 2. W Pucharze Świata 2006/2007 punkty zdobył czterokrotnie, w początkowej części sezonu, a w najlepszym występie, 4 stycznia 2007 w Innsbrucku, zajął 9. miejsce. Na Zimowej Uniwersjadzie 2007 zajął 4. lokatę w obu konkursach indywidualnych, a w zawodach drużynowych zdobył złoty medal^[10].

W grudniowych zawodach Pucharu Kontynentalnego 2007/2008 zwyciężył w Pragelato, a także zajął 1. i 2. miejsce w Rovaniemi. 22 i 23 grudnia 2007 wystartował w zawodach Pucharu Świata w Engelbergu, które ukończył na 8. i 7. pozycji. W dalszej części sezonu 2007/2008 cyklu jeszcze ośmiokrotnie zdobył punkty, a najwyżej sklasyfikowany był na 16. miejscu, w lutym 2008 w Libercu. W tym samym miesiącu zajął 1. i 3. pozycję w zawodach Pucharu Kontynentalnego w Ramsau^[11]. W klasyfikacji generalnej Puchar Świata zakończył na 29. lokacie ze 160 punktami^[12].

W sezonie 2008/2009 startował głównie w Pucharze Kontynentalnym. W letniej edycji tego cyklu dwa razy stawał na podium, zajmując 1. i 3. miejsce w Villach we wrześniu 2008. W zimowej części sezonu w ramach Pucharu Kontynentalnego 2008/2009 był raz 1., raz 2. i dwa razy 3. W Pucharze Świata 2008/2009 dwa razy zdobył punkty, a najwyżej sklasyfikowany był w grudniu 2008 w Engelbergu, na 24. pozycji^[13].

Sześciokrotnie zdobył punkty Letniego Grand Prix 2009. Najwyżej sklasyfikowany w cyklu był na 6. miejscu, w październikowych zawodach w Klingenthal^[14].

Sezon zimowy 2009/2010 rozpoczął w Pucharze Świata od 16. lokaty w Ruce 28 listopada 2009. W kolejnych tygodniach punkty cyklu zdobył w kilku startach tylko raz – w konkursie 58. Turnieju Czterech Skoczni w Innsbrucku był 26. W styczniu i lutym 2010 startował w Pucharze Kontynentalnym, zajmując trzykrotnie 1. i dwa razy 2. miejsce. W marcu 2010 powrócił do startów w Pucharze Świata. W czterech startach trzykrotnie zdobył punkty, a najwyżej sklasyfikowany był 14 marca w Oslo, na 10. pozycji^[14]. Sezon 2009/2010 Pucharu Kontynentalnego ukończył na 3. miejscu w klasyfikacji generalnej z 630 punktami^[3].

Przez cały sezon zimowy 2010/2011 występował w Pucharze Świata, regularnie zdobywając punkty. 29 grudnia 2010 w Oberstdorfie po raz pierwszy w karierze stanął na podium zawodów Pucharu Świata, zajmując 3. lokatę^[15]. Cały 59. Turniej Czterech Skoczni ukończył na 4. pozycji^[12]. W trakcie sezonu łącznie siedmiokrotnie kończył zawody indywidualne Pucharu Świata w pierwszej dziesiątce^[15]. W klasyfikacji generalnej sezonu 2010/2011 cyklu znalazł się na 12. miejscu z 460 punktami^[12].

Został powołany do reprezentacji Austrii na Mistrzostwa Świata w Narciarstwie Klasycznym 2011, ale ostatecznie nie wystąpił w żadnym konkursie^[16].

W zawodach indywidualnych Letniego Grand Prix 2011 najwyżej sklasyfikowany był na 7. miejscu, które zajmował w październiku w Klingenthal i Hinzenbach. W sezonie 2011/2012 Pucharu Świata najlepsze występy Fettnera miały miejsce w rozgrywanych w grudniu zawodach w Harrachovie, które ukończył na 11. i 12. pozycji. W pozostałych konkursach cyklu zajmował miejsca w trzeciej dziesiątce bądź nie zdobywał punktów. Startował również w Pucharze Kontynentalnym 2011/2012, w którym trzykrotnie zwyciężył: dwa razy w styczniu 2012 w Titisee-Neustadt i raz w lutym w Wiśle^[17].

W sezonie zimowym 2012/2013 startował głównie w Pucharze Świata, w większości występów zdobywając punkty. W pierwszej części sezonu najwyżej klasyfikowany był na 7. pozycji, którą zajmował w listopadzie 2012 w Lillehammer oraz w otwierającym 61. Turniej Czterech Skoczni konkursie w Oberstdorfie. W styczniu 2013 trafił do Pucharu Kontynentalnego, gdzie w czterech występach trzy razy zwyciężył, a raz zajął 2. lokatę^[18].

W lutym 2013 powrócił do występów w Pucharze Świata, a na przełomie lutego i marca zadebiutował w najwyższej rangi zawodach mistrzowskich. Indywidualnie na Mistrzostwach Świata w Narciarstwie Klasycznym 2013 zajął 20. miejsce na skoczni normalnej i 15. na dużej^[18]. W drugiej serii konkursu drużynowego narta Fettnera odpięła się po lądowaniu na 128 m. Utrzymał on jednak równowagę, dzięki czemu nie stracił not za styl^[19] i reprezentacja Austrii, w której obok Fettnera wystąpili Wolfgang Loitzl, Thomas Morgenstern i Gregor Schlierenzauer, zdobyła złoty medal^[18].

W drugiej połowie sezonu w Pucharze Świata najwyżej sklasyfikowany był na 15. miejscu, które zajął w marcu 2013 w Trondheim^[18]. Cały sezon 2012/2013 cyklu zakończył na 30. pozycji w klasyfikacji generalnej z 211 punktami^[12].

W sezonie zimowym 2013/2014 startował naprzemiennie w Pucharze Świata i w Pucharze Kontynentalnym. W głównym cyklu najwyżej sklasyfikowany był na 11. miejscu na otwarciu sezonu w Klingenthal, a punkty zdobył łącznie dziesięciokrotnie. W Pucharze Kontynentalnym 2013/2014 trzy razy zwyciężył, trzy razy był 2. i raz zajął 3. pozycję^[20]. Zdobył 803 punkty do klasyfikacji generalnej PK, co pozwoliło mu na zwycięstwo w całym cyklu^[3].

Również w sezonie 2014/2015 występował zarówno w Pucharze Świata, jak i w Pucharze Kontynentalnym. W tym drugim cyklu raz zwyciężył, w grudniu 2014 w Renie. W Pucharze Świata najwyżej sklasyfikowany był na 14. pozycji, którą zajmował w marcu 2015 w Oslo oraz w Planicy^[21]. W klasyfikacji generalnej sezon 2014/2015 cyklu ukończył na 33. miejscu ze 146 punktami^[12].

Zimą 2015/2016 regularnie występował w Pucharze Świata, w większości startów zdobywając punkty. Trzy razy kończył zawody cyklu w pierwszej dziesiątce, a najwyżej sklasyfikowany został na 8. lokacie, 31 stycznia 2016 w Sapporo^[22]. Sezon 2015/2016 Pucharu Świata ukończył na 24. miejscu w klasyfikacji generalnej z 238 punktami^[12]. Wystąpił na Mistrzostwach Świata w Lotach Narciarskich 2016. Indywidualnie zajął na nich 25. pozycję, a w drużynie wraz ze Stefanem Kraftem, Manuelem Poppingerem i Michaelem Hayböckiem zdobył brązowy medal^[22].

Wystąpił i zdobył punkty we wszystkich konkursach Pucharu Świata 2016/2017, jedenaście razy kończąc zawody indywidualne cyklu w czołowej dziesiątce. 26 listopada 2016 po blisko sześcioletniej przerwie po raz drugi w karierze stanął na podium zawodów Pucharu Świata, zajmujac 3. miejsce w Ruce, a 29 stycznia 2017 powtórzył ten wynik w Willingen^[23]. Sezon zakończył na 10. miejscu w klasyfikacji generalnej z 703 punktami^[12].

Wystartował na Mistrzostwach Świata w Narciarstwie Klasycznym 2017 w Lahti. W zawodach indywidualnych zajął 12. lokatę na skoczni normalnej oraz 18. na dużej, a w drużynie męskiej zdobył wraz z Michaelem Hayböckiem, Gregorem Schlierenzauerem i Stefanem Kraftem brązowy medal^[23].

Zawody Letniego Grand Prix 2017 w Courchevel ukończył na 8. pozycji^[24].

W Pucharze Świata 2017/2018 najlepsze wyniki osiągał na początku sezonu. W najlepszym występie, 2 grudnia 2017 w Niżnym Tagile, zajął 8. miejsce. Pomiędzy styczniem a marcem 2018 najwyżej w cyklu klasyfikowany był na 23. pozycji w Zakopanem. W lutym wystartował na Zimowych Igrzyskach Olimpijskich 2018. Indywidualnie zajął 23. miejsce na skoczni normalnej i 32. na dużej, a zawody drużynowe ukończył na 4. lokacie. W marcu 2018 dwukrotnie zwyciężył w zawodach Pucharu Kontynentalnego w Zakopanem^[24]. Sezon 2017/2018 Pucharu Świata ukończył na 27. miejscu w klasyfikacji generalnej ze 137 punktami^[12].

W sezonie 2018/2019 Pucharu Świata najwyżej sklasyfikowany był na 8. miejscu, które zajął 12 stycznia 2019 w Val di Fiemme. Najczęściej zajmował w cyklu pozycje w trzeciej dziesiątce^[25]. W klasyfikacji generalnej zakończył go na 31. lokacie ze 166 punktami^[12]. Na Mistrzostwach Świata w Narciarstwie Klasycznym 2019 wystąpił w konkursie indywidualnym na skoczni dużej w Innsbrucku, który ukończył na 24. miejscu^[25].

Sezon zimowy 2019/2020 rozpoczął od startów w Pucharze Kontynentalnym, w którym najwyżej klasyfikowany był na 7. pozycji. W Pucharze Świata raz wystąpił w zawodach głównych – w konkursie 68. Turnieju Czterech Skoczni w Bischofshofen 6 stycznia 2020 zajął 41. miejsce^[26]. W kolejnych dniach zadecydował o zakończeniu sezonu, wskazując problemy zdrowotne w trakcie przygotowań jako przyczynę słabszej dyspozycji^[27].

Do występów w zawodach międzynarodowych powrócił w listopadzie 2020. W sezonie 2020/2021 startował naprzemiennie w Pucharze Świata i Pucharze Kontynentalnym. W najlepszym występie w Pucharze Świata, 19 lutego 2021 w Râșnovie, zajął 8. miejsce w konkursie, w którym prowadził po pierwszej serii. Poza tym jeszcze trzykrotnie zdobył punkty cyklu, za każdym razem za lokaty w trzeciej dziesiątce^[28]. Został powołany na Mistrzostwa Świata w Narciarstwie Klasycznym 2021, ale ostatecznie nie znalazł się w kadrze na żaden z konkursów^[29]. W Pucharze Kontynentalnym 2020/2021 pięć razy stawał na podium – dwukrotnie na drugim i trzykrotnie na trzecim jego stopniu^[28]. W klasyfikacji generalnej cykl ukończył na 3. miejscu z 566 punktami^[3].

W ramach Letniego Grand Prix 2021 zajął 10. miejsce 18 lipca w Wiśle. W ośmiu występach w Letnim Pucharze Kontynentalnym 2021 zajął 3 razy pierwszą, 3 razy drugą i raz trzecią lokatę^[30]. Pozwoliło mu to na zwycięstwo w klasyfikacji generalnej cyklu z 650 punktami^[3].

W zimowej części sezonu 2021/2022 regularnie występował w Pucharze Świata, najczęściej kończąc zawody w drugiej dziesiątce. Najwyżej sklasyfikowany został na 5. pozycji, którą zajął 5 stycznia 2022 w konkursie 70. Turnieju Czterech Skoczni w Bischofshofen^[30]. W klasyfikacji generalnej Puchar Świata 2021/2022 ukończył na 17. miejscu z 424 punktami^[12].

W lutym wystąpił na Zimowych Igrzyskach Olimpijskich 2022, na których zdobył dwa medale: srebrny indywidualnie na skoczni normalnej, a także złoty w drużynie męskiej, w której wystartował wraz z Stefanem Kraftem, Danielem Huberem i Janem Hörlem. Indywidualnie na skoczni dużej był 7., a w drużynie mieszanej zajął 5. pozycję. W marcu wystartował na Mistrzostwach Świata w Lotach Narciarskich 2022, które ukończył na 16. lokacie indywidualnie oraz 4. w drużynie męskiej^[30].

W czterech startach w Letnim Grand Prix 2022 dwukrotnie stawał na podium – w sierpniu zwyciężył w Courchevel, a we wrześniu zajął 3. miejsce w Hinzenbach^[31]. Pozwoliło mu to na ukończenie całego cyklu na 2. pozycji w klasyfikacji generalnej z 210 punktami^[32].

W sezonie 2022/2023 Pucharu Świata zajmował głównie miejsca w pierwszej i drugiej dziesiątce. Po drugiej w karierze blisko sześcioletniej przerwie powrócił na podium cyklu 18 grudnia 2022 w Engelbergu, gdzie zajął 2. lokatę. Na Mistrzostwach Świata w Narciarstwie Klasycznym 2023 wystąpił jedynie w zawodach indywidualnych na skoczni dużej, które ukończył na 20. miejscu. W konkursie Raw Air 2023 w Lillehammer 14 marca po raz kolejny stanął na podium Pucharu Świata, zajmując 3. pozycję^[31]. Sezon zakończył na 10. miejscu w klasyfikacji generalnej PŚ z 755 punktami^[12].

Na Igrzyskach Europejskich 2023 zajął indywidualnie 18. pozycję na skoczni normalnej i 15. na dużej. Zwyciężył w zamykających Letnie Grand Prix 2023 zawodach w Klingenthal^[33].

W sezonie 2023/2024 Pucharu Świata zajmował głównie lokaty w pierwszej i drugiej dziesiątce. Najwyżej sklasyfikowany był na 4. miejscu, które zajmował trzykrotnie – w konkursach 72. Turnieju Czterech Skoczni w Garmisch-Partenkirchen i Bischofshofen oraz 17 lutego 2024 w Sapporo^[33]. W klasyfikacji generalnej cykl ukończył na 12. pozycji z 703 punktami^[12]. W styczniu wystąpił na Mistrzostwach Świata w Lotach Narciarskich 2024. Konkurs indywidualny zakończył po problemach w locie na pierwszej serii i sklasyfikowany został na 35. miejscu^[34], a w drużynie, startując wraz z Michaelem Hayböckiem, Janem Hörlem i Stefanem Kraftem, zdobył srebrny medal^[33].

W ramach Letniego Grand Prix 2024 zajął 4. i 6. miejsce w sierpniowych zawodach w Courchevel. Zwyciężył w trzech konkursach Letniego Pucharu Kontynentalnego 2024^[35]. Cały cykl ukończył na 2. pozycji w klasyfikacji generalnej^[3].

W sezonie zimowym 2024/2025 występował naprzemiennie w Pucharze Świata i Pucharze Kontynentalnym. W najwyższej rangi cyklu zdobył punkty we wszystkich zawodach, w których wystartował, większość z nich kończąc w drugiej dziesiątce. Najwyżej sklasyfikowany był 22 marca 2025 w Lahti, na 4. miejscu^[35]. Puchar Świata 2024/2025 ukończył na 18. lokacie w klasyfikacji generalnej z 458 punktami^[12]. W Pucharze Kontynentalnym 2024/2025 w dziesięciu występach ośmiokrotnie stał na podium: cztery razy na 1., dwa na 2. i dwa na 3. jego stopniu^[35].

W maju 2025 zapowiedział zakończenie kariery sportowej po sezonie 2025/2026^[36].

Sezon 2025/2026

W swych ostatnich zawodach, 29 marca 2026 na mamucie w Planicy zajął 9. miejsce^[37][38].

Wielokrotnie stawał na podium mistrzostw Austrii. Indywidualnie na skoczni dużej zdobył złoty medal w 2016^[39] i 2022^[40], srebrny w 2025^[41] oraz brązowy w 2010^[42], 2011^[43] i 2023^[44]. Na skoczni normalnej zdobył złoto w 2012^[45] i 2016^[46], srebro w 2000^[47], 2022^[48], 2023^[49] i 2025^[50] oraz brąz w 2013^[51], 2015^[52] i 2017^[53]. W zawodach drużynowych, reprezentując Tyrol, zdobył złoty medal w 2010^[42] i 2016^[54], srebrny w 2011^[55] i 2015^[56] oraz brązowy w 2012^[57].

2018 Pjongczang	–	23. miejsce (K-98), 32. miejsce (K-125)
2022 Pekin/Zhangjiakou	–	srebrny medal (K-95), 7. miejsce (K-125)

2018 Pjongczang	–	4. miejsce[a]
2022 Pekin/Zhangjiakou	–	5. miejsce (drużyna mieszana/K-95)[b], złoty medal[c]

Miejsce	Dzień	Rok	Miejscowość	Skocznia	Punkt K	HS	Konkurs	Skok 1	Skok 2	Nota	Strata	Zwycięzca
23.	10 lutego	2018	Pjongczang	Alpensia Jumping Park	K-98	HS-109	indywid.	96,5 m	105,5 m	211,7 pkt	47,6 pkt	Andreas Wellinger
32.	17 lutego	2018	Pjongczang	Alpensia Jumping Park	K-125	HS-142	indywid.	124,0 m	–	109,8 pkt	175,9 pkt	Kamil Stoch
4.	19 lutego	2018	Pjongczang	Alpensia Jumping Park	K-125	HS-142	druż.[a]	122,5 m	125,5 m	978,4 pkt (228,1 pkt)	120,1 pkt	Norwegia
2.	6 lutego	2022	Zhangjiakou	Snow Ruyi	K-95	HS-106	indywid.	102,5 m	104,0 m	270,8 pkt	4,2 pkt	Ryōyū Kobayashi
5.	7 lutego	2022	Zhangjiakou	Snow Ruyi	K-95	HS-106	druż. miesz.[b]	101,0 m	102,0 m	818,0 pkt (255,3 pkt)	183,5 pkt	Słowenia
7.	12 lutego	2022	Zhangjiakou	Snow Ruyi	K-125	HS-140	indywid.	138,5 m	134,0 m	272,7 pkt	23,4 pkt	Marius Lindvik
1.	14 lutego	2022	Zhangjiakou	Snow Ruyi	K-125	HS-140	druż.[c]	128,0 m	128,0 m	942,7 pkt (229,5 pkt)	–

2013 Val di Fiemme/Predazzo	–	20. miejsce (K-95), 15. miejsce (K-120)
2017 Lahti	–	12. miejsce (K-90), 18. miejsce (K-116)
2019 Seefeld/Innsbruck	–	24. miejsce (K-120)
2023 Planica	–	20. miejsce (K-125)

2013 Val di Fiemme/Predazzo	–	złoty medal (K-120)[d]
2017 Lahti	–	brązowy medal (K-116)[e]

Miejsce	Dzień	Rok	Miejscowość	Skocznia	Punkt K	HS	Konkurs	Skok 1	Skok 2	Nota	Strata	Zwycięzca
20.	23 lutego	2013	Predazzo	Stadio del Salto Giuseppe Dal Ben	K-95	HS-106	indywid.	96,0 m	97,0 m	225,1 pkt	27,5 pkt	Anders Bardal
15.	28 lutego	2013	Predazzo	Stadio del Salto Giuseppe Dal Ben	K-120	HS-134	indywid.	126,5 m	125,5 m	272,7 pkt	23,1 pkt	Kamil Stoch
1.	2 marca	2013	Predazzo	Stadio del Salto Giuseppe Dal Ben	K-120	HS-134	druż.[d]	125,5 m	128,0 m	1135,9 pkt (276,4 pkt)	–
12.	25 lutego	2017	Lahti	Salpausselkä	K-90	HS-100	indywid.	95,0 m	94,5 m	246,3 pkt	24,5 pkt	Stefan Kraft
18.	2 marca	2017	Lahti	Salpausselkä	K-116	HS-130	indywid.	118,0 m	122,5 m	242,7 pkt	36,6 pkt	Stefan Kraft
3.	4 marca	2017	Lahti	Salpausselkä	K-116	HS-130	druż.[e]	126,5 m	121,0 m	1068,9 pkt (259,9 pkt)	35,3 pkt	Polska
24.	23 lutego	2019	Innsbruck	Bergisel	K-120	HS-130	indywid.	117,5 m	122,5 m	219,0 pkt	60,4 pkt	Markus Eisenbichler
20.	3 marca	2023	Planica	Bloudkova velikanka	K-125	HS-138	indywid.	128,0 m	128,0 m	249,4 pkt	38,1 pkt	Timi Zajc

2016 Tauplitz	–	25. miejsce
2022 Vikersund	–	16. miejsce
2024 Tauplitz	–	35. miejsce
2026 Oberstdorf	–	16. miejsce

2016 Tauplitz	–	brązowy medal[f]
2022 Vikersund	–	4. miejsce[g]
2024 Tauplitz	–	srebrny medal[h]
2026 Oberstdorf	–	srebrny medal[i]

Miejsce	Dzień	Rok	Miejscowość	Skocznia	Punkt K	HS	Konkurs	Skok 1	Skok 2	Skok 3	Skok 4	Nota	Strata	Zwycięzca
25.	15-16 stycznia	2016	Tauplitz	Kulm	K-200	HS-225	indywid.	194,5 m	156,0 m	171,0 m	–[j]	401,4 pkt	238,7 pkt	Peter Prevc
3.	17 stycznia	2016	Tauplitz	Kulm	K-200	HS-225	druż.[f]	180,5 m		156,5 m		1310,4 pkt (255,1 pkt)	157,3 pkt	Norwegia
16.	11–12 marca	2022	Vikersund	Vikersundbakken	K-200	HS-240	indywid.	216,5 m	197,5 m	193,5 m	213,0 m	719,1 pkt	135,1 pkt	Marius Lindvik
4.	13 marca	2022	Vikersund	Vikersundbakken	K-200	HS-240	druż.[g]	213,0 m		217,0 m		1552,7 pkt (381,4 pkt)	158,8 pkt	Słowenia
35.	26–27 stycznia	2024	Tauplitz	Kulm	K-200	HS-235	indywid.	158,0 m	–	–	–[j]	129,5 pkt	517,9 pkt	Stefan Kraft
2.	28 stycznia	2024	Tauplitz	Kulm	K-200	HS-235	druż.[h]	218,5 m		210,0 m		1588,9 pkt (402,5 pkt)	26,5 pkt	Słowenia
16.	23–24 stycznia	2026	Oberstdorf	im. Heiniego Klopfera	K-200	HS-235	indywid.	201,5 m	202,5 m	208,0 m	207,5 m	752,6 pkt	152,8 pkt	Domen Prevc
2.	25 stycznia	2026	Oberstdorf	im. Heiniego Klopfera	K-200	HS-235	druż.[i]	209,5 m		214,0 m		1560,0 pkt (373,4 pkt)	9,6 pkt	Japonia

2001 Karpacz	–	srebrny medal
2002 Schonach	–	12. miejsce
2003 Sollefteå	–	6. miejsce

2001 Karpacz	–	srebrny medal[k]
2002 Schonach	–	srebrny medal[l]
2003 Sollefteå	–	złoty medal[m]

Miejsce	Dzień	Rok	Miejscowość	Skocznia	Punkt K	Konkurs	Skok 1	Skok 2	Nota	Strata	Zwycięzca
2.	1 lutego	2001	Karpacz	Orlinek	K-85	druż.[k]	84,0 m	84,0 m	863,5 pkt (224,5 pkt)	28,5 pkt	Finlandia
2.	3 lutego	2001	Karpacz	Orlinek	K-85	indywid.	88,0 m	86,0 m	239,0 pkt	7,0 pkt	Veli-Matti Lindström
2.	24 stycznia	2002	Schonach	Langenwaldschanze	K-90	druż.[l]	83,0 m	97,5 m	924,0 pkt (232,0 pkt)	29,0 pkt	Finlandia
12.	26 stycznia	2002	Schonach	Langenwaldschanze	K-90	indywid.	91,0 m	85,0 m	217,0 pkt	38,5 pkt	Janne Happonen
1.	6 lutego	2003	Sollefteå	Hallstabacken	K-107	druż.[m]	111,0 m	108,5 m	945,2 pkt (235,8 pkt)	–
6.	8 lutego	2003	Sollefteå	Hallstabacken	K-107	indywid.	103,5 m	105,0 m	215,5 pkt	45,5 pkt	Thomas Morgenstern

2005 Innsbruck/Seefeld	–	złoty medal (K-90), złoty medal (K-120)
2007 Turyn/Pragelato	–	4. miejsce (K-95), 4. miejsce (K-125)

2005 Innsbruck/Seefeld	–	brązowy medal (K-90)[n]
2007 Turyn/Pragelato	–	złoty medal (K-95)[o]

Miejsce	Dzień	Rok	Miejscowość	Skocznia	Punkt K	HS	Konkurs	Skok 1	Skok 2	Nota	Strata	Zwycięzca
1.	13 stycznia	2005	Seefeld	Toni-Seelos-Olympiaschanze	K-90	HS-100	indywid.	96,0 m	93,0 m	252,0 pkt	–
3.	14 stycznia	2005	Seefeld	Toni-Seelos-Olympiaschanze	K-90	HS-100	druż.[n]	100,5 m	100,0 m	721,0 pkt (268,0 pkt)	27,0 pkt	Słowenia
1.	19 stycznia	2005	Innsbruck	Bergisel	K-120	HS-130	indywid.	126,0 m	125,5 m	252,2 pkt	–
4.	19 stycznia	2007	Pragelato	Trampolino a Monte	K-95	HS-106	indywid.	103,5 m	106,5 m	250,0 pkt	15,5 pkt	Dmitrij Ipatow
1.	20 stycznia	2007	Pragelato	Trampolino a Monte	K-95	HS-106	druż.[o]	104,0 m	104,0 m	717,0 pkt (258,0 pkt)	–
4.	22 stycznia	2007	Pragelato	Trampolino a Monte	K-125	HS-140	indywid.	127,0 m	135,5 m	255,5 pkt	21,7 pkt	Dienis Korniłow

2023 Kraków/Zakopane[p]

–

18. miejsce (K-95), 15. miejsce (K-125)

Miejsce	Dzień	Rok	Miejscowość	Skocznia	Punkt K	HS	Konkurs	Skok 1	Skok 2	Nota	Strata	Zwycięzca
18.	29 czerwca	2023	Zakopane	Średnia Krokiew	K-95	HS-105	indywid.	92,0 m	98,0 m	230,9 pkt	39,4 pkt	Daniel Tschofenig
15.	1 lipca	2023	Zakopane	Wielka Krokiew	K-125	HS-140	indywid.	127,0 m	123,0 m	237,2 pkt	41,9 pkt	Dawid Kubacki

2001 Vuokatti

–

10. miejsce

2001 Vuokatti

–

srebrny medal[q]

Miejsce	Dzień	Rok	Miejscowość	Skocznia	Punkt K	Konkurs	Skok 1	Skok 2	Nota	Strata	Zwycięzca
10.	13 marca	2001	Vuokatti	Hyppyrimäki	K-90	indywid.	84,0 m	82,0 m	199,0 pkt	67,0 pkt	Janne Happonen
2.	14 marca	2001	Vuokatti	Hyppyrimäki	K-90	druż.[q]	79,0 m	78,5 m	649,5 pkt (177,5 pkt)	77,5 pkt	Finlandia

Sezon	Miejsce[12]
2000/2001	54.
2001/2002	58.
2005/2006	42.
2006/2007	48.
2007/2008	29.
2008/2009	66.
2009/2010	39.
2010/2011	12.
2011/2012	41.
2012/2013	30.
2013/2014	46.
2014/2015	33.
2015/2016	24.
2016/2017	10.
2017/2018	27.
2018/2019	31.
2020/2021	49.
2021/2022	17.
2022/2023	10.
2023/2024	12.
2024/2025	18.
2025/2026	13.

Lp.	Dzień	Rok	Miejscowość	Skocznia	Punkt K	HS	Skok 1	Skok 2	Nota	Lok.	Strata	Zwycięzca
1.	29 grudnia	2010	Oberstdorf	Schattenbergschanze	K-120	HS-137	130,0 m	131,5 m	264,0 pkt	3.	25,6 pkt	Thomas Morgenstern
2.	26 listopada	2016	Ruka	Rukatunturi	K-120	HS-142	136,0 m	133,5 m	273,3 pkt	3.	17,3 pkt	Severin Freund
3.	29 stycznia	2017	Willingen	Mühlenkopfschanze	K-130	HS-145	144,5 m	136,0 m	241,0 pkt	3.	1,3 pkt	Andreas Wellinger
4.	18 grudnia	2022	Engelberg	Gross-Titlis-Schanze	K-125	HS-140	138,0 m	138,0 m	297,2 pkt	2.	3,2 pkt	Dawid Kubacki
5.	14 marca	2023	Lillehammer	Lysgårdsbakken	K-123	HS-140	125,5 m	138,0 m	235,9 pkt	3.	21,8 pkt	Halvor Egner Granerud
6.	11 stycznia	2026	Zakopane	Wielka Krokiew	K-125	HS-140	135,5 m	135,0 m	262,7 pkt	3.	15,4 pkt	Anže Lanišek

Źródło[58][3]
Sezon 1999/2000
																										punkty
-	-	-	-	-	-	-	-	-	q	-	-	-	-	-	-	-	-	-	-	-	-	-	-	-	-	0
Sezon 2000/2001
																					punkty
-	-	-	-	-	44	5	-	-	-	-	-	-	-	-	-	-	-	-	-	-	45
Sezon 2001/2002
																						punkty
-	-	-	-	-	23	36	27	q	24	42	38	33	-	-	-	-	-	-	43	35	44	19
Sezon 2002/2003
																											punkty
-	-	-	-	-	-	-	-	-	-	q	q	-	-	-	-	-	-	-	-	-	-	-	-	-	-	-	0
Sezon 2003/2004
																							punkty
-	-	-	-	-	-	-	q	q	-	-	-	-	-	-	-	-	-	-	-	-	-	-	0
Sezon 2004/2005
																												punkty
-	-	-	-	-	-	-	-	-	-	q	48	-	-	-	48	37	-	-	-	-	-	-	-	31	41	-	-	0
Sezon 2005/2006
																						punkty
q	q	q	q	-	-	q	-	-	45	27	20	16	25	25	23	43	43	45	-	q	-	50
Sezon 2006/2007
																								punkty
29	q	q	35	24	-	-	9	21	33	-	-	-	-	-	-	-	-	-	-	-	-	-	-	48
Sezon 2007/2008
																											punkty
-	-	-	-	-	8	7	44	22	17	43	-	-	-	-	-	31	34	19	16	32	17	33	17	21	-	27	160
Sezon 2008/2009
																											punkty
-	-	-	-	-	24	34	-	-	43	q	-	-	28	48	-	-	-	-	-	-	-	-	-	-	-	-	10
Sezon 2009/2010
																							punkty
16	48	q	44	q	39	-	-	26	45	-	-	-	-	-	-	-	-	-	14	34	14	10	82
Sezon 2010/2011
																										punkty
10	11	13	12	21	13	16	3	29	6	6	-	-	7	7	10	17	27	13	11	28	-	-	q	31	14	460
Sezon 2011/2012
																										punkty
39	42	-	11	12	-	-	28	32	41	26	-	-	-	-	35	25	27	27	31	q	28	43	46	q	-	71
Sezon 2012/2013
																											punkty
7	15	11	q	35	16	18	7	24	17	q	-	-	-	-	-	-	-	-	20	-	17	32	15	33	30	23	211
Sezon 2013/2014
																												punkty
11	25	q	28	37	32	-	-	-	-	21	31	-	-	-	-	14	20	42	24	50	29	36	46	47	15	30	38	98
Sezon 2014/2015
																															punkty
-	-	-	-	-	-	-	-	-	q	q	17	24	20	25	29	17	31	29	31	20	23	-	-	21	44	42	21	14	14	16	146
Sezon 2015/2016
																													punkty
q	31	22	9	14	10	11	20	22	26	23	32	32	34	8	36	32	31	27	-	-	-	16	19	45	28	25	16	19	238
Sezon 2016/2017
																										punkty
4	3	9	23	6	11	4	5	12	7	12	6	14	17	3	11	28	8	15	14	20	8	11	26	24	18	703
Sezon 2017/2018
																						punkty
16	12	8	13	17	22	26	39	47	47	24	-	23	-	-	28	-	-	-	29	36	31	137
Sezon 2018/2019
																												punkty
27	22	15	q	16	28	48	48	28	16	24	8	24	32	23	19	-	-	-	23	31	28	27	17	26	34	q	30	166
Sezon 2019/2020
																											punkty
-	-	-	-	-	-	-	-	-	q	41	-	-	-	-	-	-	-	-	-	-	-	-	-	-	-	-	0
Sezon 2020/2021
																									punkty
-	25	40	33	-	36	26	-	-	50	40	-	-	-	-	-	-	42	24	-	-	8	-	-	-	50
Sezon 2021/2022
																												punkty
12	28	22	8	16	16	11	14	27	39	32	5	20	11	28	14	24	-	-	39	6	9	15	16	13	17	10	17	424
Sezon 2022/2023
																																punkty
4	9	5	11	9	17	14	2	13	4	15	8	15	27	6	13	20	7	36	4	34	48	-	16	11	3	11	14	18	q	24	21	755
Sezon 2023/2024
																																punkty
25	46	5	8	20	6	11	19	13	4	46	4	8	7	7	39	15	28	4	5	11	5	15	6	19	29	18	22	33	19	dq	12	703
Sezon 2024/2025
																													punkty
12	9	17	19	13	17	23	6	-	-	-	-	16	20	17	15	20	-	-	-	-	8	11	8	12	8	4	9	20	458
Sezon 2025/2026
																													punkty
9	15	17	7	13	24	18	23	9	47	30	16	13	14	7	3	7	4	5	14	q	20	22	32	9	13	21	21	9	589
Legenda
1 2 3 4-10 11-30 poniżej 30  dq  – dyskwalifikacja  q  – dyskwalifikacja w kwalifikacjach  q  – zawodnik nie zakwalifikował się  -  – zawodnik nie wystartował

Źródło[58][3]
Sezon 2012/2013
			-	2	-	-	-	4	-
Sezon 2014/2015
					-	-	-	-	2
Sezon 2015/2016
				3	3	2	-	-	3
Sezon 2016/2017
				3	4	2	1	3	4
Sezon 2017/2018
		-	4	5	4	-	-	5	-
Sezon 2018/2019
			-	-	-	-	3	-	-
Sezon 2020/2021
					-	-	-	3	-
Sezon 2021/2022
			1	1	-	-	-	2	3
Sezon 2022/2023
			-	1	-	-	-	-	-
Sezon 2023/2024
				2	1	-	-	-	-
Sezon 2024/2025
			-	-	-	-	-	2	1
Legenda
1 2 3 4-8 poniżej 8 (Duety: 1 2 3 4-12 poniżej 12)  -  – zawodnik nie wystartował

Sezon	Miejsce[12]
2010/2011	37.
2012/2013	48.
2014/2015	25.
2015/2016	21.
2016/2017	22.
2017/2018	48.
2018/2019	51.
2021/2022	13.
2022/2023	18.
2023/2024	15.
2024/2025	15.
2025/2026	22.

Sezon	Miejsce[3]
2000/2001	45.
2001/2002	32.
2004/2005	65.
2005/2006	42.
2006/2007	30.
2007/2008	26.
2008/2009	63.
2009/2010	47.
2010/2011	4.
2011/2012	32.
2012/2013	25.
2013/2014	52.
2014/2015	39.
2015/2016	18.
2016/2017	5.
2017/2018	31.
2018/2019	24.
2019/2020	58.
2020/2021	56.
2021/2022	24.
2022/2023	10.
2023/2024	19.
2024/2025	39.
2025/2026	10.

Sezon	Miejsce[3]
2005	52.
2006	46.
2008	23.
2010	18.

Sezon	Miejsce[12]
2017	17.
2018	50.
2019	30.
2022	8.
2023	9.
2024	16.
2025	10.

Sezon	Miejsce[3]
2019	34.

Sezon	Miejsce[3]
2018	42.
2019	36.
2022	16.
2023	23.
2024	31.
2025	12.
2026	25.

Sezon	Miejsce[32]
2005	31.
2006	13.
2008	66.
2009	19.
2011	21.
2012	56.
2013	80.
2014	60.
2015	45.
2016	60.
2017	35.
2018	37.
2021	45.
2022	2.
2023	10.
2024	28.
2025	31.

Lp.	Dzień	Rok	Miejscowość	Skocznia	Punkt K	HS	Skok 1	Skok 2	Nota
1.	7 sierpnia	2022	Courchevel	Tremplin du Praz	K-125	HS-135	129,0 m	128,0 m	266,1 pkt
2.	7 października	2023	Klingenthal	Vogtland Arena	K-125	HS-140	134,5 m	138,5 m	282,4 pkt

Lp.	Dzień	Rok	Miejscowość	Skocznia	Punkt K	HS	Skok 1	Skok 2	Nota	Lok.	Strata	Zwycięzca
1.	7 sierpnia	2022	Courchevel	Tremplin du Praz	K-125	HS-135	129,0 m	128,0 m	266,1 pkt	1.	–
2.	25 września	2022	Hinzenbach	Aigner-Schanze	K-85	HS-90	90,0 m	92,5 m	246,1 pkt	3.	19,6 pkt	Dawid Kubacki
3.	7 października	2023	Klingenthal	Vogtland Arena	K-125	HS-140	134,5 m	138,5 m	282,4 pkt	1.	–
4.	20 września	2025	Predazzo	Trampolino Dal Ben	K-128	HS-143	133,0 m	137,5 m	270,8 pkt	2.	9,4 pkt	Ryōyū Kobayashi

Źródło[58][3]
2000
								punkty
-	-	q	-	-	-	-	-	0
2001
							punkty
q	q	q	q	-	-	-	0
2002
						punkty
-	-	-	-	-	32	0
2005
								punkty
-	-	-	17	13	27	dq	21	48
2006
										punkty
22	12	10	11	30	5	-	-	12	15	165
2008
										punkty
34	-	-	-	-	-	-	-	20	33	11
2009
									punkty
19	28	13	34	20	19	-	-	6	98
2011
											punkty
-	-	-	17	11	8	-	-	-	7	7	142
2012
									punkty
-	-	-	-	-	-	-	13	38	20
2013
											punkty
25	q	-	-	-	-	-	-	-	-	q	6
2014
									punkty
41	25	18	-	-	-	-	47	-	19
2015
											punkty
-	-	-	-	-	-	-	-	12	11	24	53
2016
										punkty
-	38	-	-	-	-	-	-	15	24	23
2017
									punkty
-	-	8	-	-	-	-	27	14	54
2018
									punkty
q	-	-	-	-	-	18	11	20	48
2019
								punkty
-	-	46	-	-	-	42	-	0
2021
								punkty
18	10	-	-	-	-	-	-	39
2022
						punkty
-	-	1	4	3	37	210
2023
									punkty
-	-	-	-	-	-	19	5	1	157
2024
									punkty
4	6	-	-	-	-	-	-	-	90
2025
											punkty
-	-	-	-	-	-	56	2	-	-	34	80
Legenda
1 2 3 4-10 11-30 poniżej 30  dq  – dyskwalifikacja  q  – dyskwalifikacja w kwalifikacjach  q  – zawodnik nie zakwalifikował się  -  – zawodnik nie wystartował

Źródło[58][3]
2006
									1
2008
									1
2009
									5
2011
								-	1
2013
							7	8	-
2022
							1	-	-
2023
									3
2025
								4	-
Legenda
1 2 3 4-8 poniżej 8 (Duety: 1 2 3 4-12 poniżej 12)  -  – brak startu

Sezon	Miejsce[3]
2006	7.
2008	57.
2009	16.

Sezon	Miejsce[3]
1999/2000	78.
2000/2001	9.
2001/2002	8.
2002/2003	39.
2003/2004	28.
2004/2005	5.
2005/2006	19.
2006/2007	14.
2007/2008	6.
2008/2009	5.
2009/2010	3.
2011/2012	15.
2012/2013	19.
2013/2014	1.
2014/2015	18.
2017/2018	33.
2018/2019	73.
2019/2020	51.
2020/2021	3.
2024/2025	4.

Lp.	Dzień	Rok	Miejscowość	Skocznia	Punkt K	HS[r]	Skok 1	Skok 2	Nota
1.	2 stycznia	2001	Innsbruck	Bergisel	K-108	–	113,0 m	109,0 m	245,8 pkt
2.	11 lutego	2001	Titisee-Neustadt	Hochfirstschanze	K-120	–	137,0 m	140,0 m	304,1 pkt
3.	10 lutego	2002	Gallio	Trampolino di Pakstall	K-95	–	99,0 m	101,0 m	264,5 pkt
4.	1 grudnia	2007	Pragelato	Trampolino a Monte	K-125	HS-140	137,5 m	136,5 m	276,2 pkt
5.	13 grudnia	2007	Rovaniemi	Ounasvaara	K-90	HS-100	91,0 m	101,5 m	255,5 pkt
6.	24 lutego	2008	Ramsau	W90-Schanze	K-90	HS-98	96,5 m	96,0 m	257,5 pkt
7.	22 marca	2009	Ruka	Rukatunturi	K-120	HS-142	138,5 m	133,5 m	289,6 pkt
8.	30 stycznia	2010	Iron Mountain	Pine Mountain Jump	K-120	HS-133	141,0 m	133,0 m	290,2 pkt
9.	6 lutego	2010	Zakopane	Wielka Krokiew	K-120	HS-134	131,0 m	134,0 m	278,5 pkt
10.	7 lutego	2010	Zakopane	Wielka Krokiew	K-120	HS-134	133,5 m	134,0 m	282,5 pkt
11.	14 stycznia	2012	Titisee-Neustadt	Hochfirstschanze	K-125	HS-142	137,5 m	133,5 m	269,8 pkt
12.	15 stycznia	2012	Titisee-Neustadt	Hochfirstschanze	K-125	HS-142	136,0 m	133,5 m	264,1 pkt
13.	25 lutego	2012	Wisła	im. Adama Małysza	K-120	HS-134	131,0 m	–	132,8 pkt
14.	19 stycznia	2013	Bischofshofen	im. Paula Ausserleitnera	K-125	HS-140	139,0 m	136,0 m	277,0 pkt
15.	20 stycznia	2013	Bischofshofen	im. Paula Ausserleitnera	K-125	HS-140	135,5 m	130,0 m	259,4 pkt
16.	27 stycznia	2013	Titisee-Neustadt	Hochfirstschanze	K-125	HS-142	136,0 m	–	135,3 pkt
17.	27 grudnia	2013	Engelberg	Gross-Titlis-Schanze	K-125	HS-137	132,5 m	122,5 m	269,1 pkt
18.	15 lutego	2014	Brotterode	Inselbergschanze	K-105	HS-117	112,5 m	109,5 m	263,1 pkt
19.	21 lutego	2014	Seefeld	Toni-Seelos-Olympiaschanze	K-99	HS-109	111,0 m	106,5 m	271,5 pkt
20.	14 grudnia	2014	Rena	Renabakkene	K-124	HS-139	136,0 m	132,0 m	298,8 pkt
21.	10 marca	2018	Zakopane	Wielka Krokiew	K-125	HS-140	134,0 m	138,5 m	262,7 pkt
22.	11 marca	2018	Zakopane	Wielka Krokiew	K-125	HS-140	136,5 m	138,0 m	268,9 pkt
23.	28 grudnia	2024	Engelberg	Gross-Titlis-Schanze	K-125	HS-140	136,0 m	132,5 m	292,1 pkt
24.	1 lutego	2025	Lillehammer	Lysgårdsbakken	K-123	HS-140	141,5 m	135,0 m	304,2 pkt
25.	2 lutego	2025	Lillehammer	Lysgårdsbakken	K-123	HS-140	135,0 m	141,5 m	316,7 pkt
26.	22 lutego	2025	Iron Mountain	Pine Mountain Jump	K-119	HS-133	134,0 m	127,5 m	271,1 pkt

Lp.	Dzień	Rok	Miejscowość	Skocznia	Punkt K	HS[r]	Skok 1	Skok 2	Nota	Lok.	Strata	Zwycięzca
1.	6 lutego	2000	Saalfelden	Bibergschanze	K-85	–	89,5 m	92,0 m	256,5 pkt	3.	7,5 pkt	Georg Späth
2.	8 marca	2000	Zaō	Yamagata	K-90	–	97,5 m	71,0 m	205,5 pkt	3.	12,0 pkt	Stefan Thurnbichler
3.	15 lipca	2000	Villach	Villacher Alpenarena	K-90	–	87,0 m	96,0 m	240,0 pkt	3.	9,5 pkt	Stefan Thurnbichler
4.	27 sierpnia	2000	Winterberg	Sankt-Georg-Schanze	K-80	–	82,0 m	80,5 m	237,0 pkt	2.	1,5 pkt	Bjørn Einar Romøren
5.	26 grudnia	2001	Sankt Moritz	Olympiaschanze	K-95	–	88,5 m	92,5 m	212,5 pkt	3.	6,5 pkt	Peter Žonta
6.	2 stycznia	2001	Innsbruck	Bergisel	K-108	–	113,0 m	109,0 m	245,8 pkt	1.	–
7.	11 lutego	2001	Titisee-Neustadt	Hochfirstschanze	K-120	–	137,0 m	140,0 m	304,1 pkt	1.	–
8.	2 lutego	2002	Braunlage	Wurmbergschanze	K-80	–	91,0 m	87,0 m	225,5 pkt	2.	13,0 pkt	Jörg Ritzerfeld
9.	10 lutego	2002	Gallio	Trampolino di Pakstall	K-95	–	99,0 m	101,0 m	264,5 pkt	1.	–
10.	16 lutego	2002	Planica	Srednija velikanka	K-90	–	97,0 m	95,0 m	258,5 pkt	3.	4,5 pkt	Bine Norčič
11.	2 marca	2002	Schönwald	Adlerschanze	K-84	–	85,0 m	91,5 m	247,0 pkt	2.	2,0 pkt	Hansjörg Jäkle
12.	3 marca	2002	Schönwald	Adlerschanze	K-84	–	90,0 m	86,0 m	247,0 pkt	3.	4,0 pkt	Choi Heung-chul
13.	1 stycznia	2005	Seefeld	Toni-Seelos-Olympiaschanze	K-90	HS-100	94,5 m	91,5 m	244,5 pkt	3.	17,5 pkt	Dmitrij Ipatow
14.	9 stycznia	2005	Planica	Srednija velikanka	K-90	HS-100	99,5 m	98,0 m	266,0 pkt	3.	9,5 pkt	Anders Bardal
15.	13 lutego	2005	Brotterode	Inselbergschanze	K-105	HS-117	116,0 m	107,0 m	251,4 pkt	2.	23,5 pkt	Kalle Keituri
16.	19 lutego	2005	Westby	Snowflake	K-106	HS-117	122,0 m	110,5 m	266,4 pkt	2.	7,2 pkt	Anders Bardal
17.	13 stycznia	2006	Sapporo	Miyanomori	K-90	HS-100	99,0 m	93,5 m	257,0 pkt	2.	6,5 pkt	Anders Bardal
18.	15 stycznia	2006	Sapporo	Ōkurayama	K-120	HS-134	125,0 m	127,5 m	254,0 pkt	2.	0,7 pkt	Rafał Śliż
19.	27 grudnia	2006	Engelberg	Gross-Titlis-Schanze	K-125	HS-137	133,5 m	134,0 m	261,0 pkt	2.	11,0 pkt	Andreas Widhölzl
20.	1 grudnia	2007	Pragelato	Trampolino a Monte	K-125	HS-140	137,5 m	136,5 m	276,2 pkt	1.	–
21.	12 grudnia	2007	Rovaniemi	Ounasvaara	K-90	HS-100	100,5 m	93,5 m	259,5 pkt	2.	2,5 pkt	Roland Müller
22.	13 grudnia	2007	Rovaniemi	Ounasvaara	K-90	HS-100	91,0 m	101,5 m	255,5 pkt	1.	–
23.	23 lutego	2008	Ramsau	W90-Schanze	K-90	HS-98	91,5 m	94,5 m	241,0 pkt	3.	6,5 pkt	Wolfgang Loitzl
24.	24 lutego	2008	Ramsau	W90-Schanze	K-90	HS-98	96,5 m	96,0 m	257,5 pkt	1.	–
25.	9 grudnia	2008	Rovaniemi	Ounasvaara	K-90	HS-100	92,5 m	94,0 m	241,0 pkt	3.[s]	19,0 pkt	Stephan Hocke
26.	28 grudnia	2008	Engelberg	Gross-Titlis-Schanze	K-125	HS-137	127,5 m	133,5 m	249,3 pkt	3.	12,9 pkt	Sigurd Pettersen
27.	6 marca	2009	Trondheim	Granåsen	K-120	HS-131	132,0 m	133,0 m	264,2 pkt	2.	2,9 pkt	Stefan Thurnbichler
28.	22 marca	2009	Ruka	Rukatunturi	K-120	HS-142	138,5 m	133,5 m	289,6 pkt	1.	–
29.	24 stycznia	2010	Bischofshofen	im. Paula Ausserleitnera	K-125	HS-140	134,5 m	133,5 m	262,4 pkt	2.	7,8 pkt	David Unterberger
30.	30 stycznia	2010	Iron Mountain	Pine Mountain Jump	K-120	HS-133	141,0 m	133,0 m	290,2 pkt	1.	–
31.	6 lutego	2010	Zakopane	Wielka Krokiew	K-120	HS-134	131,0 m	134,0 m	278,5 pkt	1.	–
32.	7 lutego	2010	Zakopane	Wielka Krokiew	K-120	HS-134	133,5 m	134,0 m	282,5 pkt	1.	–
33.	27 lutego	2010	Wisła	im. Adama Małysza	K-120	HS-134	122,5 m	121,0 m	230,8 pkt	2.	24,6 pkt	Adam Małysz
34.	14 stycznia	2012	Titisee-Neustadt	Hochfirstschanze	K-125	HS-142	137,5 m	133,5 m	269,8 pkt	1.	–
35.	15 stycznia	2012	Titisee-Neustadt	Hochfirstschanze	K-125	HS-142	136,0 m	133,5 m	264,1 pkt	1.	–
36.	25 lutego	2012	Wisła	im. Adama Małysza	K-120	HS-134	131,0 m	–	132,8 pkt	1.	–
37.	19 stycznia	2013	Bischofshofen	im. Paula Ausserleitnera	K-125	HS-140	139,0 m	136,0 m	277,0 pkt	1.	–
38.	20 stycznia	2013	Bischofshofen	im. Paula Ausserleitnera	K-125	HS-140	135,5 m	130,0 m	259,4 pkt	1.	–
39.	26 stycznia	2013	Titisee-Neustadt	Hochfirstschanze	K-125	HS-142	134,0 m	136,5 m	267,9 pkt	2.	3,3 pkt	Fredrik Bjerkeengen
40.	27 stycznia	2013	Titisee-Neustadt	Hochfirstschanze	K-125	HS-142	136,0 m	–	135,3 pkt	1.	–
41.	21 grudnia	2013	Lahti	Salpausselkä	K-116	HS-130	127,0 m	125,0 m	271,4 pkt	2.	0,6 pkt	Michael Hayböck
42.	27 grudnia	2013	Engelberg	Gross-Titlis-Schanze	K-125	HS-137	132,5 m	122,5 m	269,1 pkt	1.	–
43.	28 grudnia	2013	Engelberg	Gross-Titlis-Schanze	K-125	HS-137	129,5 m	132,5 m	279,9 pkt	3.	1,4 pkt	Manuel Poppinger
44.	15 lutego	2014	Brotterode	Inselbergschanze	K-105	HS-117	112,5 m	109,5 m	263,1 pkt	1.	–
45.	20 lutego	2014	Seefeld	Toni-Seelos-Olympiaschanze	K-99	HS-109	102,5 m	101,5 m	253,0 pkt	2.	6,8 pkt	Wolfgang Loitzl
46.	21 lutego	2014	Seefeld	Toni-Seelos-Olympiaschanze	K-99	HS-109	111,0 m	106,5 m	271,5 pkt	1.	–
47.	15 marca	2014	Niżny Tagił	Aist	K-120	HS-134	134,0 m	–	116,5 pkt	2.	6,4 pkt	Rok Justin
48.	14 grudnia	2014	Rena	Renabakkene	K-124	HS-139	136,0 m	132,0 m	298,8 pkt	1.	–
49.	10 marca	2018	Zakopane	Wielka Krokiew	K-125	HS-140	134,0 m	138,5 m	262,7 pkt	1.	–
50.	11 marca	2018	Zakopane	Wielka Krokiew	K-125	HS-140	136,5 m	138,0 m	268,9 pkt	1.	–
51.	28 grudnia	2020	Engelberg	Gross-Titlis-Schanze	K-125	HS-140	134,0 m	140,0 m	276,1 pkt	3.	4,0 pkt	Maximilian Steiner
52.	13 lutego	2021	Klingenthal	Vogtland Arena	K-125	HS-140	138,0 m	134,5 m	275,5 pkt	3.	10,7 pkt	Markus Schiffner
53.	14 lutego	2021	Klingenthal	Vogtland Arena	K-125	HS-140	135,0 m	136,0 m	276,5 pkt	3.	15,6 pkt	Markus Schiffner
54.	14 marca	2021	Zakopane	Wielka Krokiew	K-125	HS-140	136,5 m	131,5 m	265,7 pkt	2.	0,4 pkt	Ulrich Wohlgenannt
55.	28 marca	2021	Czajkowskij	Snieżynka	K-125	HS-140	125,5 m	140,5 m	225,1 pkt	2.	4,5 pkt	Aleksander Zniszczoł
56.	27 grudnia	2024	Engelberg	Gross-Titlis-Schanze	K-125	HS-140	127,5 m	135,0 m	295,6 pkt	3.	25,3 pkt	Felix Hoffmann
57.	28 grudnia	2024	Engelberg	Gross-Titlis-Schanze	K-125	HS-140	136,0 m	132,5 m	292,1 pkt	1.	–
58.	1 lutego	2025	Lillehammer	Lysgårdsbakken	K-123	HS-140	141,5 m	135,0 m	304,2 pkt	1.	–
59.	2 lutego	2025	Lillehammer	Lysgårdsbakken	K-123	HS-140	135,0 m	141,5 m	316,7 pkt	1.	–
60.	8 lutego	2025	Kranj	Bauhenk	K-100	HS-109	103,0 m	103,0 m	287,4 pkt	3.	2,9 pkt	Žak Mogel
61.	9 lutego	2025	Kranj	Bauhenk	K-100	HS-109	105,5 m	111,5 m	242,8 pkt	2.	1,1 pkt	Maciej Kot
62.	22 lutego	2025	Iron Mountain	Pine Mountain Jump	K-119	HS-133	134,0 m	127,5 m	271,1 pkt	1.	–
63.	22 lutego	2025	Iron Mountain	Pine Mountain Jump	K-119	HS-133	140,5 m	125,5 m	260,5 pkt	2.	1,6 pkt	Robert Johansson

Sezon	Miejsce[3]
2002	42.
2003	83.
2004	42.
2008	4.
2014	46.
2016	52.
2017	36.
2018	74.
2021	1.
2024	2.

Lp.	Dzień	Rok	Miejscowość	Skocznia	Punkt K	HS	Skok 1	Skok 2	Nota
1.	20 września	2008	Villach	Villacher Alpenarena	K-90	HS-98	96,0 m	98,0 m	259,0 pkt
2.	21 sierpnia	2021	Râșnov	Trambulina Valea Cărbunării	K-90	HS-97	101,0 m	95,5 m	254,8 pkt
3.	11 września	2021	Bischofshofen	im. Paula Ausserleitnera	K-125	HS-142	130,0 m	130,0 m	259,5 pkt
4.	26 września	2021	Klingenthal	Vogtland Arena	K-125	HS-140	136,5 m	143,0 m	274,8 pkt
5.	14 września	2024	Trondheim	Granåsen	K-124	HS-138	135,5 m	129,0 m	249,1 pkt[t]
6.	15 września	2024	Trondheim	Granåsen	K-124	HS-138	140,5 m	143,0 m	292,8 pkt
7.	29 września	2024	Klingenthal	Vogtland Arena	K-125	HS-140	143,5 m	145,0 m	266,9 pkt

Lp.	Dzień	Rok	Miejscowość	Skocznia	Punkt K	HS	Skok 1	Skok 2	Nota	Lok.	Strata	Zwycięzca
1.	20 września	2008	Villach	Villacher Alpenarena	K-90	HS-98	96,0 m	98,0 m	259,0 pkt	1.	–
2.	21 września	2008	Villach	Villacher Alpenarena	K-90	HS-98	97,5 m	93,0 m	252,0 pkt	3.[u]	13,0 pkt	Markus Eggenhofer
3.	21 sierpnia	2021	Râșnov	Trambulina Valea Cărbunării	K-90	HS-97	101,0 m	95,5 m	254,8 pkt	1.	–
4.	22 sierpnia	2021	Râșnov	Trambulina Valea Cărbunării	K-90	HS-97	97,0 m	95,0 m	250,2 pkt	2.	0,4 pkt	Mika Schwann
5.	11 września	2021	Bischofshofen	im. Paula Ausserleitnera	K-125	HS-142	130,0 m	130,0 m	259,5 pkt	1.	–
6.	18 września	2021	Oslo	Midtstubakken	K-95	HS-106	103,0 m	102,5 m	237,6 pkt	2.	0,3 pkt	Andreas Granerud Buskum
7.	19 września	2021	Oslo	Midtstubakken	K-95	HS-106	100,0 m	101,0 m	233,9 pkt	2.	3,3 pkt	Fredrik Villumstad
8.	25 września	2021	Klingenthal	Vogtland Arena	K-125	HS-140	133,5 m	130,0 m	225,5 pkt	3.	10,2 pkt	Timon-Pascal Kahofer
9.	26 września	2021	Klingenthal	Vogtland Arena	K-125	HS-140	136,5 m	143,0 m	274,8 pkt	1.	–
10.	14 września	2024	Trondheim	Granåsen	K-124	HS-138	135,5 m	129,0 m	249,1 pkt	1.[t]	–
11.	15 września	2024	Trondheim	Granåsen	K-124	HS-138	140,5 m	143,0 m	292,8 pkt	1.	–
12.	29 września	2024	Klingenthal	Vogtland Arena	K-125	HS-140	143,5 m	145,0 m	266,9 pkt	1.	–

Źródło[58][3]
2002
										punkty
56	37	23	14	-	9	-	-	-	-	55
2003
										punkty
27	25	-	-	-	-	-	-	-	-	10
2004
								punkty
31	29	58	47	dq	17	38	13	36
2008
											punkty
10	4	15	17	5	1	3	33	4	-	-	361
2014
														punkty
-	-	-	-	-	-	-	-	6	24	23	26	-	-	60
2016
														punkty
-	-	-	-	-	-	-	-	9	9	-	-	-	-	58
2017
													punkty
-	-	-	-	-	6	10	-	-	-	-	-	-	66
2018
													punkty
-	-	-	-	-	-	13	-	-	-	-	-	-	20
2021
												punkty
-	-	-	-	1	2	1	4	2	2	3	1	650
2024
								punkty
-	-	1	1	21	4	5	1	405
Legenda
1 2 3 4-10 11-30 poniżej 30  dq  – dyskwalifikacja  -  − zawodnik nie wystartował

Sezon	Miejsce[3]
2008/2009	23.

Lp.	Dzień	Rok	Miejscowość	Skocznia	Punkt K	HS	Skok 1	Skok 2	Nota
1.	12 lipca	2008	Oberwiesenthal	Fichtelbergschanzen	K-95	HS-106	102,5 m	103,0 m	263,5 pkt

Lp.	Dzień	Rok	Miejscowość	Skocznia	Punkt K	HS	Skok 1	Skok 2	Nota	Lok.	Strata	Zwycięzca
1.	12 lipca	2008	Oberwiesenthal	Fichtelbergschanzen	K-95	HS-106	102,5 m	103,0 m	263,5 pkt	1.	–
2.	13 lipca	2008	Oberwiesenthal	Fichtelbergschanzen	K-95	HS-106	100,0 m	103,5 m	258,5 pkt	2.	1,0 pkt	Nicolas Fettner

Źródło[58][3]
Sezon 2008/2009
																						punkty
1	2	-	-	-	-	-	-	-	-	-	-	-	-	-	-	-	-	-	-	-	-	180
Legenda
1 2 3 4-10 11-30 poniżej 30  dq  – dyskwalifikacja  -  − zawodnik nie wystartował

• Goldenes Ehrenzeichen für Verdienste um die Republik Österreich – 2013^[59]

• Manuel FETTNER - Athlete Biography - Ski Jumping. fis-ski.com. [dostęp 2024-06-23]. (ang.).
• FETTNER Manuel 1985.06.17 AUT. wyniki-skoki.pl. [dostęp 2024-06-23].