Ty37
 Ty37-17 | |
| Producent | |
|---|---|
| Lata budowy |
1937–1941 |
| Układ osi |
1'E |
| Wymiary | |
| Masa pustego parowozu |
91,6 t + 22,6 t tender |
| Masa służbowa |
98,8 t + 54,1 t tender |
| Długość |
12 550 mm |
| Długość z tendrem |
20 500 mm |
| Wysokość |
4620 mm |
| Rozstaw osi skrajnych |
9050 mm |
| Średnica kół napędnych |
1450 mm |
| Średnica kół tocznych |
850 mm |
| Napęd | |
| Trakcja |
parowa |
| Typ tendra |
22D23 |
| Ciśnienie w kotle |
16 at |
| Powierzchnia ogrzewalna kotła |
196,7 m² |
| Powierzchnia przegrzewacza |
84,1 m² |
| Powierzchnia rusztu |
4,5 m² |
| Średnica cylindra |
630 mm |
| Skok tłoka |
700 mm |
| Parametry eksploatacyjne | |
| Moc znamionowa |
1720 KM (1264 kW) |
| Maksymalna siła pociągowa |
21 000 kG |
| Prędkość konstrukcyjna |
75 km/h |
| Nacisk osi na szyny |
17,25 t |
Ty37 – seria ciężkich parowozów towarowych PKP, polskiej konstrukcji. Skonstruowana w związku z rosnącą w drugiej połowie lat 30. XX wieku masą składów towarowych.
Był odpowiedzią na niewystarczające parametry robocze parowozu Ty23, miał też wyższą od niego sprawność z uwagi na wyższe ciśnienie pary w kotle. Do wybuchu II wojny światowej, w latach 1937–1939, zbudowano w zakładach H. Cegielski w Poznaniu tylko 27 parowozów[1]. 18 z nich zostało po wybuchu wojny przejęte przez koleje niemieckie, a jeszcze jeden w 1944 roku[2]. Otrzymały na nich oznaczenie serii 5829[3], z numerami od 59 2901 do 2929[2]. Ponadto po zajęciu fabryki przez Niemców, zmontowano w latach 1940–1941 z przygotowanych części 10 kolejnych maszyn tej serii[2]. Siedem parowozów zostało przejętych przez koleje ZSRR[2]. Po wojnie na stan PKP wróciło 17 parowozów, które pracowały do połowy lat 70. XX wieku. Ostatnią lokomotywą wycofaną z ruchu w 1978 był Ty37-17, który jako jedyny zachował się do dziś – znajduje się on w skansenie w Chabówce.
Na bazie dokumentacji parowozu Ty37 skonstruowano po wojnie parowóz Ty45.
Przypisy
- ↑ Terczyński 2000 ↓, s. 12.
- ↑ a b c d Terczyński 2000 ↓, s. 13–14.
- ↑ Michael Reimer, Volkmar Kubitzki, Eisenbahn in Polen 1939–1945, Stuttgart: Transpress, 2004, ISBN 3-613-71213-X, OCLC 831116835.
Bibliografia
- Bogdan Pokropiński, Parowozy normalnotorowe produkcji polskiej dla PKP i przemysłu, Warszawa, WKiŁ, 1987, ISBN 83-206-0483-4, s. 43–45.
- Paweł Terczyński. Parowóz serii Ty37. „Świat Kolei”. nr 8/2000 (61), s. 10–15, 2000. Łódź: Emi-press.
- J. Fijałkowski, W. Kowalewski: Charakterystyki Normalnotorowych Pojazdów Trakcyjnych. Wydawnictwa Komunikacyjne, 1959.
Content Disclaimer
Informasi ini disarikan dari Wikipedia dan disajikan kembali untuk tujuan edukasi. Konten tersedia di bawah lisensi CC BY-SA 3.0. Kami tidak bertanggung jawab atas ketidakakuratan data yang bersumber dari kontribusi publik tersebut.
- The information displayed on this website is sourced in part or in whole from Wikipedia and has been adapted for the purpose of restating it. We strive to provide accurate and relevant information, however:
- There is no guarantee of absolute accuracy. Wikipedia is an open, collaborative project that can be edited by anyone, so information is subject to change.
- It is not intended to constitute professional advice. The content displayed is for informational and educational purposes only. For important decisions (e.g., medical, legal, or financial), please consult a professional.
- Content copyright. Wikipedia is licensed under the Creative Commons Attribution-ShareAlike License (CC BY-SA). This means that content may be reused with appropriate attribution and shared under a similar license.
- Responsible use. Any risk arising from the use of information from this website is entirely the responsibility of the user.